انوری (قصاید)/ای داده به دست هجر ما را

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' انوری (قصاید)  از انوری
(ای داده به دست هجر ما را)
'


 ای داده به دست هجر ما راخود رسم چنین بود شما را 
 بر گوش نهاده‌ای سر زلفوز گوشه‌ی دل نهاده ما را 
 تا کی ز دروغ راست مانندزین درد امید کی دوا را 
 هر لحظه کجی نهی دگرگونکس درندهد تن این دغا را 
 بردی دل و عشوه دادی ای جانپاداش جفا بود وفا را 
 ما عافیتی گرفته بودیمدادی تو به ما نشان بلا را 
 آن روز که گنج حسن کردیاین کنج وثاق بی‌نوا را 
 گفتم که کنون ز درگه دلامید عیان کند وفا را 
 یک‌دم دو سخن به هم بگوییمزان کام دلی بود هوا را 
 در حجره‌ی وصل نانشستههجر آمد و در بزد قضا را 
 جان گفت که کیست گفت بگشایبیگانه مدار آشنا را 
 گستاخ برآمد و درآمدتهدیدکنان جدا جدا را 
 با وصل به خشم گفت آریگر من نکشم تو ناسزا را 
 ناری تو به دامن وفا دستاندر زده آستین جفا را 
 خواهی که خبر کنم هم‌اکنونزین حال کسان پادشا را 
 شهزاده عماد دین که تیغشصد باره پذیره شد وغا را 
 احمد که ز محمدت نشانیستهم نامی ذات مصطفا را 
 آن کو چو به حرب تاخت بیندبر دلدل تند مرتضی را 
 گرد سپهش به حکم رد کرداز حجره‌ی دیده توتیا را 
 خاک قدمش به فخر بنشانددر گوشه‌ی گوش کیمیا را 
 ای کرده خجل نسیم خلقتدر ساحت بوستان صبا را 
 طبع تو که ابر ازو کشد دریک تعبیه کرده صد سخا را 
 دست تو که کوه او برد کانصد گنج نهاده یک عطا را 
 در بزم امل ز بخشش تومحروم ندیده جز ریا را 
 در رزم اجل ز کوشش توزنهار نخواست جز وبا را 
 در عالم معدلت صبا یافتاز عدل تو معتدل هوا را 
 از غیرت رایتت فلک دیددر خط شده خط استوا را 
 روزی که فتد خس کدورتدر دیده هوای با صفا را 
 در گرد ز مرد باز داردچون ظلمت چشمه‌ی ضیا را 
 از رمح چو مار کرده پیچانچون کرده به دیده اژدها را 
 از لعل حجاب سازد الماسرخساره‌ی همچو کهربا را 
 گه حسرت سر بود کله راگه فرقت تن بود قبا را 
 در دیده‌ی فتح جای سازداز کوری دشمنان لوا را 
 پیش تو زمین اگر نبوسدمنکر المی رسد فنا را 
 عکس سپر سهیل شکلتاز پای درآورد سها را 
 تا روی به خطه‌ی خراسانآوردی و مانده مر ختا را 
 اینجا ز صواب رای عالیتیک شغل نمی‌رود خطا را 
 چون نیک نظر کنم نزیبدچون نام تو زیوری ثنا را 
 از کعبه چو بگذری نباشدچون سده‌ت قبله‌ی دعا را 
 از تیغ تو ای بقای دولتناموس تبه شود قضا را 
 آراسته نظم من عروسیستشایسته کنار کبریا را 
 آخر ز برای او نگهداراین پر هنر نکو ادا را 
 یک دم منه از کنار فکرتاین خوب نهاد خوش لقا را 
 تا هیچ سبب بود ز ایماندر دیده‌ی مردمی حیا را 
 آن معجزه بادت از بزرگیدر جاه که بود انبیا را