انوری (غزلیات)/همچون سر زلف خود شکستی

by انوری

	همچون سر زلف خود شکستی			آن عهد که با رهی ببستی
	بد عهد نخوانمت نگارا			هرچند که عهد من شکستی
	کس سیرت و خوی تو نداند			من دانم و دل چنان که هستی
	از شاخ وفا گلم ندادی			وز خار جفا دلم بخستی
	از هجر تو در خمارم امروز			نایافته‌ای ز وصل هستی
	با این همه میل من سوی تو			چون رفتن سیل سوی پستی
	از جان من ای عزیز چون جان			کوتاه کن این درازدستی