| | | | | | |
| |
دست در روزگار مینشود |
|
پای عمر استوارمینشود |
|
| |
شاهد خوب صورتست امل |
|
در دل و دیده خوار مینشود |
|
| |
روز شادی چو راز گردونست |
|
لاجرم آشکار مینشود |
|
| |
هیچ غم را کران نمیبینم |
|
تا دو چشمم چهار مینشود |
|
| |
پای برجای نیست حاصل دهر |
|
عشق از آن پایدار مینشود |
|
| |
هیچ امسال دیدهای هرگز |
|
که دگر سال پار مینشود |
|
| |
پر شد از خون دل کنار زمین |
|
واسمان دلفکار مینشود |
|
| |
شاد میزی که در عروسی دهر |
|
رنگ چندین به کار مینشود |
|
| |
یک تسلیست وان تسلی آنک |
|
مرگ در اختیار مینشود |
|
| |
خرم آنکس که نیست بر سر خاک |
|
تا چنین خاکسار مینشود |
|
| |
انوری در میان این احوال |
|
هیچکس بر کنار مینشود |
|
