امیر خسرو دهلوی (گزیده از مجنون و لیلی)/چون بر سر چرخ لاجوردی

by امیر خسرو دهلوی

	چون بر سر چرخ لاجوردی			خورشید نهاد رو به زردی
	معشوقه‌ی آفتاب پایه			برداشت ز فرق دوست سایه
	بر عزم شدن ز جای بر خاست			عذری به هزار لطف درخواست
	او در سخن و رفیق خاموش			تا پاک دلش ببرده از هوش
	حیرت زده مهر بر دهانش			تب لرزه گرفته استخوانش
	دانست مسافر خردمند			کو را چه شکنجه شد زبان بند
	اندیشه‌ی او خطاب پنداشت			خاموشی او جواب پنداشت
	لختی کف پای پر ز خارش			بوسید و گرفت در کنارش
	پس محمل ناقه جست در بست			بگشاد عقال و تنگ بر بست
	شد بر شتر و زمام بسپرد			شاهین برسید و کبک را برد
	می‌رفت و دو چشم خون فشان‌تر			خونابه‌ی چشم زو روان‌تر
	چون ماه به برج خویشتن شد			وان سرو رونده در چمن شد
	در گوشه‌ی غم نشست مهجور			تن از دل و دل ز خرمی دور
	با شب ز رفیق راز می‌گفت			نامش میگفت و باز میگفت
	چون خسته شد از دل سیه روز			گفت این غزل از درون پر سوز