امیر خسرو دهلوی (انتخاب از غزلیات)/گر خود سخن ززهره و از ما بشنوم

by امیر خسرو دهلوی

گر خود سخن ززهره و از ما بشنومنبود چنان کزان بت دلخواه بشنوم بیخوابیم بکشت و ه از من که هرشبیبنشینم و فسانه‌ی آن ماه بشنوم آواز ارغنون ندهد ذوقم آنچنانکاوازپای اسب و تو ناگاه بشنوم دل پاره‌های خون فگند همچو برگ گلچون بوی تو زباد سحرگاه بشنوم خود را کنم سپند و نخواهم ترا گزنداز عاشقان چو پردر تو آه بشنوم چو غنچه تا بتو دل بستم ای بهار جوانیبهیچ جا ننشستم که جامه‌یی ندریدم اگر به تیغ سیاست مرا جدا کنی از خودزتو برید نیارم ولی زخویش بریدم بعین بیهوشیم رخ نمود و گفت که چونیچه تشنگی برد آبی که من بخواب بدیدم کنون که تو به شکستم کدوی می‌بسرم نهچنانکه کاسه‌ی سر بشکند زبار سبویم بگه بیامد و همسایه گفت خوابم نیستکه ناله‌های تو در سینه کار می کندم براه بی سرو و پا می‌روم که آب دو چشمرها نمی‌کندم تا به پای خود بروم به جای بود دلم تا نشسته بود آن زلفبه باد شد چو پریشان بیوفتاد دلم هزار عهد بکردم که ننگرم رویشچو پیش چشم من آمد نایستاد دلم تمام عمر من اندرغم جوانان رفتکه هیچگاه از یشان نبود شاد دلم دلت بناخوشی روزگار سوختگاناگر خوش است همه عمر خوش مباد دلم ز بسکه سینه خراشم چو گل ز دست فراقچو لاله غرقه‌ی خون است چاک پیرهنم ز بعد مردنم از سوز دل چنین باشدبسوزداز تب هجر تو در لحد کفنم