همه شب به کویت آیم به بهانه‌ی گدایی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ما بدان قامت و بالا نگرانيم هنوز همه شب به کویت آیم به بهانه‌ی گدایی  از ادیب نیشابوری همچو فرهاد بود کوه کنی پیشه‌ی ما


 همه شب به کویت آیم به بهانه‌ی گداییکه مگر شبی ز رحمت به رخم دری گشایی 
 به خدا اگر توانم روم از درت به جاییکه مرا ز بند زلفت نبود سر رهایی 
 همه تن به جمله چشمم که مگر ز در درآییهمه جان به جمله گوشم که مگر لبی گشایی 
 بنشین پیاله‌ گیر و بیا و بوسه‌ای دهدم خویش نگهدار و مزن دم از جدایی 
 به کدام کیش و آیین به کدام مذهب و دینببری قرار دل را به سراغ دل نیایی 
 مده ای فقیه پندم که به پند تو بخندممن و ترک پارسی گو و تو راه پارسایی 
 تو اگر خدای جویی ز نگارخانه‌ی دلبزدای رنگ مایی و بشوی رنگ مایی 
 ز بلای خودستایی مگرت خدا رهاندمگرت خدا رهاند ز بلای خودستایی 
 به عبث بر طبیبان چه بنالی از حبیبانتب عاشقان بی دل نبود دلا شفایی 
 به طواف خانه رفتن چه اثر چه سود داردچه زمین کدام خانه که تواش نه کدخدایی 
 اگرت وصال باید گذر از خیال بایدهمه وجد و حال باید ز گزاف و خیره رایی 
 بگشای چشم بینا که به نصرت الهیبجهی به بام الّا ز گراف و خیره رایی 
 فعلات فاعلاتن فعلاتن فاعلاتنامل ادیب کامل بود آیت خدایی