گرشاسپ‌نامه/پیغام بهو به نزدیک گرشاسب

by اسدی توسی

	چو زی خوابگه شد یل نامدار			بیامد همان گه نگهبان بار
	که آمد فرستاده ای گاه شام			ز نزد بهو زی تو دارد پیام
	بسی پند و رازست گوید نهفت			که با پهلوان باید امشب بگفت
	بخواندش سپهدار پیروز بخت			فرستاده آمد سبک پیش تخت
	کمان کرد بالا و گفتار تیر			بخواند آفرین بر یل گردگیر
	که تا جاودان پهلوان زنده باد			زمانه رهی و اخترش بنده باد
	ز شاه بهو هست پیغام چند			از امید و سوگند و پیوند و پند
	گزارم چو فرمان دهد پهلوان			دگر کس نداند جز از ترجمان
	سپهبد ز مردم تهی ماند جای			فرستاده بر جست خندان بپای
	چنین گفت کای افسر انجمن			دبیر شهم منکوا نام من
	بهو شاه قنوّج و رای برین			درودت فرستاد و چند آفرین
	همی گوید از فرّ و فرهنگ تو			نزیبد به جنگ من آهنگ تو
	نه هرگز به جایت بدی کرده ام			نه شاه جهان را بیازرده ام
	ترا با من این شورش کار چیست			ز بهر کسان جنگ و پیکار چیست
	کسی کز بدش بر تو نامد گزند			چو با او کنی بد ، نباشد پسند
	نه هر کش بود چنگ بر جنگ تیز			بود با همه کس به جنگ و ستیز
	به هر باد خرمن نشاید فشاند			نه کشتی توان نیز بر خشک راند
	اگر از پیِ باژ شاه آمدی			به فرمان او کینه خواه آمدی
	ببین هدیه و باژ کز گنج خویش			چه دادست مهراج هر سال پیش
	سه چندان دهم من به فرمانبری			دگر خلعت و هدیه ها بر سری
	وگر طمع داری به شاهی و گنج			ز من یابی این هر دو بی بیم و رنج
	گر آیی برم با سپاه از نخست			به پیمان و سوگندهای درست
	سپارم به تو گنج و هم دخترم			بر اورنگ بنشانمت همبرم
	گِرم تخت مهراج و بُرّم سرش			ببخشم به تو گنج و هم افسرش
	از آن پس سپه سوی ایران برم			به کین تاختن های شیران برم
	کنم جایِ ضحاکِ جادو تهی			گرم هفت کشور به شاهنشهی
	ازین هرچه گفتم ز گنج و سپاه			ز فرمان و از کشور و تاج و گاه
	همه مر ترا باشد از چیز و کس			مرا نام شاهنشهی بهره بس
	به سوگند و پیمان ابا منکوا			فرستادم ، اینک خط من گوا
	چو یابد خردمند خوبی و گنج			بیندازد از دست و نارد به رنج
	چو آهم و خرگوش یابد عقاب			نیارد به درّاج و تیهو شتاب
	همی تا سمورست و سنجاب چین			نپوشد ز ریکاشه کس پوستین
	بگفت این و آن خطّ و پیمان بداد			ببوسید ، پیش سپهبد نهاد