گرشاسپنامه/شگفتی دیگر بتخانه ها
ظاهر
| دگـــر جـــای خـــارا یـــکـــی کـــوه دیـــد | بــَرکـــوه شـــهـــری پـــُر انـــبـــوه دیـــد | |||||
| بـــه دروازهٔ شــــهـــر بـــر راه بــــر | نــــشــــانــــده بـــتـــی دیـــد بـــر گـــاه بــر | |||||
| بـــرو مـــردم شـــهـــر پـــاک انـــجـــمـــن | زده حـــلـــقــــه انـــبـــوه و چـــنـــدی شـمن | |||||
| بـــدان اَنـــبـــه انـــدر یـــکـــی مـــرد مـــســـت | بـــــه ســــنــــگـــی بـــر از دور تیغی به دست | |||||
| نــشـــســـتـــی گـــهـــی، گـــاه بـــر خـــاســـتــی | بـــر آن بــــت بـــه مـــهــــر آفـــریــن خــواسـتی | |||||
| پـــس از نـــا گـــه آن تــیــغ کــش بــُد به مشت | بـــــزد بــــر شـــکـــم، بـــرد بـــیـــرون ز پُـشت | |||||
| بــد و نــیـــک هــرچ آشـــکـــار و نـــهـــفـــت | در آن ســــال بـــد خـــواســـت یــــکــسر بگفت | |||||
| ســـرایـــنـــده تـــا گـــاهِ شـــب هـــم چـــنـــیـن | هـــمـــی بـــود ازو خـــون روان بـــر زمـــیـــن | |||||
| از آن پـــس بـــیـــفــتــاد بــی جــان نـــگــون | بــــرو هـــــر کــــس از دیــــده بــــاریــــد خـــون | |||||
| هــمــی تـــیــز تــیــز آتـــشـــی ســـاخــتـــنــد | مــــرآن کـــُشــــتـــه در آتـــش انـــداخـــتـــنــد | |||||
| بــیـــامـــد یـــکی مـــرد از آن انـــجـــمـــن | کـــه ســـوزد ز مـــهـــرش هـــمـــی خویشتن | |||||
| شـــمـــن هـــر چـــه بـــد گـــرد آتـــش فـــراز | ســــتــــادنـــد بــــا نــــیــــزه هـــای دراز | |||||
| بــه کــف طـــاس روغـــن کـــهـــان و مـــهـــان | چـــو تـــنـــبـــول و فــوفـــلــش انــدر دهـــان | |||||
| بـــه پـــای انـــدرون مـــوزه و بـــســـتـــه روی | زده گــــرد آن مـــرد صــف هـــمـــچـو کوی | |||||
| ز نـــظـــّاره بـــرخــاســـتـــه بـــانـــگ و جـــوش | ز بـــانـــگ دهـــل رفـــتــــه بـــر مـــه خــــروش | |||||
| بـــســـی پـــنـــد دادنـــد و نـــشـــنـــیـــد پـــنـــد | چــــــو پــــــروانــــــه تـــــن را بــــه آتــــش فکند | |||||
| بـــس از بـــیـــم آن خـــواســـت کـــآرد گـــریـــز | زدنــــدش بـــــه نــــوک ســــنـــــان هــــای تـــــیـــز | |||||
| فـــشـــانـــدنـــد روغـــن بـــر او تـــا بـــه جــای | ســــبــــکـــتـربـــرافـــروخـــت ســـر تـــا بــه پای | |||||
| چــو انـــگـــشـــت گـــشـــت آتـــش و رفـــت دود | بـــبـــردنـــد خـــاکـــســـتـــر هـــر دو زود | |||||
| بــر گــنـــگ و حـــج گـــاهــشـــان تـــاخـــتـــنــد | بــــــد آن آب گــــنـــــگ انــــدر انـــداخــتند | |||||
| چــنـــیـــن آمـــد آیـــیـــن شـــان از نـــخـــســت | بـــُد آیـــیـــن و کـــیـــشی بــی اندام و سـُست | |||||
| بــه یـــزدان بـــه دیـــن و دل افـــروخـــتــن | رســـد مــــرد، نــــز خـــویـــشـــتن سـوختن | |||||
| خـــردمـــنـــد کـــوشــــد کـــز آتـــش رهـــد | نــه خـــود را بــــســـوزنــــده آتـــش | |||||
| خـــود ابـــلـــیــس کـــز آتـــش تـــیـــز بـــود | چـــه پــاکـــیـــش بـــُد یــــا چــــه آمــدش سود | |||||
| گـــر آتـــش نــــمــــودی بــــدارنــــده راه | نـــبـــودی بـــه دوزخ درش جـــایـــگـــاه | |||||
| بــــه شـــهـــــری دگـــــر دیـــــد بــــتـــــخـــانه ای | شـــمـــن مـــرورا هـــر چـــه فـــرزانـــه ای | |||||
| بــــدودر بــــُتــــی از خـــــمـــــآهــــنــــش تـــن | ز بـــُســـدش تــــاج، از گـــهر پـــیـــرهـــن | |||||
| کـــف دســــت هـــا بـــر نـــهـــاده بــــه بـــر | یـــکــــی دســـتــــش از ســــیــــم و دیــگر ز زر | |||||
| بــــه پــــیـــش انـــدرش حــــوضـــی از زرّ نــاب | روان از دهــــانـــــش در آن حــــوض آب | |||||
| کـــرا بــــودی از درد بـــیـــمـــار تـــن | بـــشـــســـتـــی بـــدان آب در خـــویـــشـــتـــن | |||||
| ســـه ره بـــردی از پـــیـــش آن بـــت نـــمــاز | ســــوی دســـت او دســـت بـــردی فـراز | |||||
| بـــت ار دادی آن دســـت کـــز زرّبـــود | بـــدان درد در مـــُردی آن مـــرد زود | |||||
| ورآن دســـت دادی کـــه بـــودی ز ســـیـــم | بـــرســــتـــی ز بـــیـــمـــاری و تـرس و بیم | |||||
| هـــر آن کـــز پـــی مـــزد آن هـــنـــدوان | فـــدا کـــردی از پـــیـــش آن بــــت روان | |||||
| پـــُرآتـــش یـــکـــی طـــشــــت رخــــشــــان ز زرّ | ز خــــیــــره ســــری بـــر نـــهـــادی بـــه سر | |||||
| زدی پــــیـــش او زانـــوان بـــر زمـــیـــن | هـــمــــی خـــوانــــدی از دل بــــه مـــهـــرآفـــریــن | |||||
| چـــنـــیـــن تـــاش دو دیـــده بـــگـــداخـــتــی | ز مـــژگــــان بـــه رخـــســـار بـــر تــاخـــتـــــی | |||||
| بــــه شــــهــــری دگـــر، بــــا ســـپـــه بــرگـذشت | بـــــه ره گـــنـــبـــدی دیــد بـــر پـــهــن دشـت | |||||
| دروچــشـــمـــهٔ آب روشــــن چـــو زنـــگ | بــــه نـــزدش بـــتـــی مـــَرد پــیـــکر ز سنگ | |||||
| بـــدان شـــهــــر در هـــر زنـــی خـــوبـــروی | کـــه تـــخــــمـــش بـــرآورد نـــبـــودی ز شـوی | |||||
| چـــو هـــم جـــفــت آن بــُت شــدی در نـــهـــفـت | از آن پــس بـــرومــند گـــشـــتـــی ز جــفـت | |||||
| هر آن کــس کــه کـــردی بـــکـــنـــدنـــش رای | فـــتـــادی هـــمـــانـــگـــاه بـــی جـــان بــجــای | |||||
| دگـــر دیـــد شـــهـــری چـــو خـــرّم بـــهار | درود نـــغـــز بـــتـــخـــانـــه ای زرنـــگـــار | |||||
| مـــیـــانـــش درخـــتـــی چـــو ســـرو ســـهـــی | کـــه از بـــار هـــرگــــز نـــگـــشــتــی تــهــی | |||||
| هـــم از بــــیــــخ او خـــاســـتـــی کـــیـــمـــیــا | بـــُدی بــــرگ او چــــشـــم را تـــوتـیا | |||||
| چـــو جـــســـتـــنــی کـــسی بــا کسی گفتگوی | بـــه چــــیـــزی کــــه ســـــوگــــند بودی بدوی | |||||
| ز پـــولاد ســـنــــدانـــی انــــدر شــــتـــاب | بـــبـــردی چــــو تـــفـــســـیـــده اخـــگــر ز تـاب | |||||
| یـــکـــی بـــرگ تـــَر زآن درخـــت بـــبـــر | نــــهادی ابــــر دســـت و ســـنـــدان ز بــر | |||||
| کــفـــش ســـوخـــتـــی گـــر بـــُدی آهـــمـــنــد | و گـــر راســــت بـــودی،نـــکردی گـــزنـــد | |||||
| ز پـــیـــروزه و نـــعل رویـــیـــن دگـــر | نـــبــــد چــــیــــزی آن جا بــــهـــاگـــیــرتـر | |||||
| کـــزیـــن هـــر دو از بـــهر نـــام بـــلـــنــد | کــــُلا ســــاخــــتــــی مــــردو،زن گـــیـــس بــند | |||||
| ســـتـــاره پـــرســـتـــان بـــســـی چـــنـــد نـــیـــز | شـــگـــفـــت انـــدر آن کـــیــــش بـــســــیــار چیز | |||||
| هـــمـــان نـــیــز کـــز پـــیــش گـــاو و خـــروس | شـــــدنــــدی پــــرســـــتــــنـــــده و چـــاپـــلــــوس | |||||