گرشاسپنامه/شگفتی جزیرهٔ تاملی
ظاهر
| ســـوی تـــامـــلی شـــاد خـــوار آمـــدنـــد | بـــه نـــزدیـــک دریـــا کــــنـــار آمـــدنـــد | |||||
| پـــر انـــبـــوه مـــردم یـــکی جـــای بـــود | هـــمـــه بـــومـــشـــان بـــاغ و کـــشـــت و درود | |||||
| مـــگـــر آب خـــوش کـــان ز بــاران بـدی | بـــدلـــشـــان در انـــدوه و بـــار، آن بـــدی | |||||
| چـــو بـــر روی چــرخ ابــر دامــن کـشـان | شـــدی چـــون صـــدف هـــای لـــولـــو فـــشـــان | |||||
| هـــمـــه کـــوزه و مـــشـــک هـــا در شـــتــاب | بـــکـــردنـــدی از قـــطر بـــاران پـــر آب | |||||
| چـــو بـــاران نـــبـــودی جـــگـــر تـــافـــتـــه | بُـــدنــــدی،لــــب از تـــشـــنـــگــــی کـــافـــتــه | |||||
| بــــپــــرســـیـــد ازیـــشــــان یـــل نـــامــدار | کـــه بـــاران نـــبـــارد چـــه ســـازیـــد کـــار | |||||
| بـــتــــی را نـــمـــودنـــد و لـــوحــی بــهم | ز مـــس لــوح و آن بــت ز چـــوب بــقم | |||||
| بـــر آن لـــوح چـــون خـــط یــویــانــیــان | چـــهـــل حـــرف و شــش هــیــکل اندر میان | |||||
| بــه بـــاران چـــو داریـــم گـــفــتـــنـــد کـــام | بـــرآریـــم ایـــن لـــوح و بـــت را به بام | |||||
| پــــس ایــن لـــوح و بـــت را بـــه ســـر بــرنـهیم | نـــیـــایـــش کـــنان دســـت بــر ســر نهیم | |||||
| بـــرهـــنـــه زن و مـــرد هــر ســو بـسی | ازاری زده بـــر مـــیـــان هـــر کـــســـی | |||||
| بــگــریــیــم و آریـــم چــنـــدان خــروش | کـــه دریـا و کـــُه گــیــرد از نـــالـه جـوش | |||||
| هــــمــــان گــــه بـــر آیــــد یــــکــی تـــیـره ابر | کــــند روی گــــردون چـــو پــــشــت هـــژبـر | |||||
| چـــنـــان زآب دیـــده بــــشــــویـــد زمـــیــن | کـــزو مـــوج خـــیـــزد چـــو دریـــای چـــیــــن | |||||
| یــــل نــیــو گــفــتــا کــنــون کــایــدریــم | کـــنـــیـــد ایـــن،کـــه بــــی آزمـــون نــــگـــذریم | |||||
| نـــــگـــیـــرد چــــنــیــن چــاره گــفــتــنــد ســاز | جـــــــز آن گـــــه کـــــه بـــاشـــد به باران نیاز | |||||
| کـــنـــون کـــآبـــمــان هــســت ده ره بـــهــم | گـــرآیـــیـــم نـــایـــد یـــکــــی قـــطــــره نم | |||||