هاتف اصفهانی (ماده تاریخ‌ها)/ساکن کنعان مهجوری خلیل

by هاتف اصفهانی

	ساکن کنعان مهجوری خلیل			آن که چون یعقوب باشد ممتحن
	وان که هست از تیشه‌ی صبر و شکیب			کوه اندوه و بلا را کوه کن
	آنکه هرگز جز حدیث درد عشق			برنیاید از لب او یک سخن
	چون غم و درد نهانش کرده بود			فارغ از هر محفل و هر انجمن
	داشت چون وحشی غزالان روز و شب			وحشت از پیر و جوان و مرد و زن
	کرد پیدا بهر خود غمخانه‌ای			آن گرفتار بلایا و محن
	کرد معمور آن مصیبت خانه را			بهر اندوه و ملال خویشتن
	کرد چون تعمیرش و آن غمکده			گشت نو از گردش چرخ کهن
	کلک هاتف از پی تاریخ آن			زد رقم معمور شد بیت الحزن