لطف الله نیشابوری/یاد شب و روزی که مرا یار قرین بود

	یاد شب و روزی که مرا یار قرین بود			با یار قرین کلبه من خلد برین بود
	نه بیم تنم بود،نه تشویش تنم بود			نه فکر دنیا و نه تکلیف به دین بود
	عمری دگر از گردش چرخ روش دهر			دل در گرو مهر و مه و زهره جبین بود
	چون عمر گرانمایه ی من در سر دل رفت			رفت از دل من انچه ز دلخواه گزین بود
	گویی اسد طالع من،روز ولودم			با نور فلک،در کشش و کوشش و کین بود
	گویند دل لطف جگر خسته و شیداست			اکنون نه چنین است،که تا بود چنین بود