لطف الله نیشابوری/طالعی دارم آن که از پی آب

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
 طالعی دارم آن که از پی آبگر روم سوی بحر، بر گردد 
 ور به دوزخ روم پی آتشآتش از یخ فسرده تر گردد 
 ور ز کوه التماس سنگ کنمسنگ نایاب چون گهر گردد 
 ور سلامی بَرَم به نزد کسیهر دو گوشش به حکم کر گردد 
 اسب تازی گر سوار شومچند گامی نرفته خر گردد 
 با این همه شکر باید گفتکه مبادا ز بد بتر گردد