لطف الله نیشابوری/طالعی دارم آن که از پی آب

	طالعی دارم آن که از پی آب			گر روم سوی بحر، بر گردد
	ور به دوزخ روم پی آتش			آتش از یخ فسرده تر گردد
	ور ز کوه التماس سنگ کنم			سنگ نایاب چون گهر گردد
	ور سلامی بَرَم به نزد کسی			هر دو گوشش به حکم کر گردد
	اسب تازی گر سوار شوم			چند گامی نرفته خر گردد
	با این همه شکر باید گفت			که مبادا ز بد بتر گردد