لاهوتی (قطعه‌ها و منظومه‌ها)/یتیمان جنگ جهانگیر

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' لاهوتی (قطعه‌ها و منظومه‌ها)  از ابوالقاسم لاهوتی
(یتیمان جنگ جهانگیر)
'


 مهربان و خوش و بی کینه و شیرین بودید،گاه پرحیله، گهی ساده و دایم زیرک. 
 جامه ها پاره و ژولیده و چرکین بودید،شکل هاتان همگی هست به یادم یک یک. 
 صبح تا شام فقط شوخی و بازیگوشی،کارتان مسخره و کشتی و بیعاری بود. 
 من تماشاگر این صحنه و در خاموشی،همچو آتش تنم از شدت بیماری بود. 
 تا که یک رهگذر از دور نمایان می شد،خنده و مسخره را زود رها می کردید. 
 این در اندیشه و آن ساخته گریان می شد ...خوب در خاطر من هست چه ها می کردید. 
 بینتان بچۀ هر کشور و هر ملت بود،شاد بودم من بیمار ز وضعیتتان. 
 کَرد و بلغار و عرب، ارمنی و تُرک و یهود،روح بین المللی بود به جمعیتتان. 
 چون شما بود به هر کوچه گروه دگری،همه بیچاره و بدبخت و پریشان و فقیر. 
 همگی صاحب احساس و صفات بشری،لیک در سیستم آن جامعه پامال و اسیر. 
 گرچه یک ماه در آن کوچه، غریب و بیمار،بودم از بهر شما آلت تحصیل معاش، 
 لیک از صبر شما راضیم و منتدار،مشمارید مرا بدصفت و حق نشناس. 
 شیر گرمی که در آن قوطی کنسرو سیاهبه من آن روز خوراندید و تبسم کردید، 
 وقت تحریر همین قصه به یاد آمدم ... آه،پیش چشمم همه تان باز تجسم گردید. 
 گویی اکنون بوَد آن حادثۀ آن روزیکه یکیتان به چه سختی و تعب جان می داد، 
 دیگری، بر سر بالین وی، از دلسوزی،بی ثمر،‌لیک صمیمانه به او نان می داد. 
 خاطرم هست که با پارچه ای از شیشهمیتراشید گریگور، سر محی الدین را. 
 من از این عشق مقدس به چنین اندیشهکه پدرهای شما کاش ببینند این را. 
 آن پدرها و عموها که به نفع دگران،هدف تیر نمایند برادرها را، 
 آن عموها و پدرها که به مرگ پسرانبنشانند ز جهل، این همه مادرها را. 
 پسران پدرانی که چو دشمن در جنگ،یکدگر را به ره صنف ستمگر بکشند، 
 بنگر با چه محبت شده با هم یکرنگکه تو گویی همه شان بچۀ یک عائله اند. 
 این پسرها که به این سادگی و خونگرمیبتراشند به شیشه سر یکدیگر را، 
 پسر آن پدرانند که با بیشرمیبنشانند به خون، پیکر یکدیگر را. 
 مختصر اینکه، در آن حالت پر شور و جنونزاین خیالات، تب من دو برابر می شد، 
 لیکن اندیشۀ رخشان کمونجلوه می کرد و مرا حال نکوتر می شد. 
 اینک امروز،‌خیالات خوش آن روزی،اندرین مُلک به میدان عمل آمده است. 
 چارده سال گذشته ست که با پیروزیحاکم یک ششم این کُره، شورا شده است. 
 جای اطفال پدرمرده و بی خویش و تبارپیش ما، نی سر هر کوچه و ویرانه بود، 
 کس اینگونه کسان، حزب لنین باشد و کار،جایشان مکتب و فابریک و کتابخانه بود. 
 صاحب مملکت و حاکم آن، کارگر است،دیگر این کشور سرمایه و سلطانی نیست. 
 زحمت حاکمه، هم بانی و هم راهبر است،پس در این مُلک، کسی بیکس و بی بانی نیست. 

مسکو، اکتبر ۱۹۳۱