لاهوتی (قطعه‌ها و منظومه‌ها)/تاج و بیرق

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو

تاج و بیرق منتخب از چاپ ۱۹۴۶ مسکو توسط اداره نشریات به زبان های خارجی ـــــــــــــــــــــــــــــــ

   
  تاج  
   
  … به لشگر خروشی بر آورد گیو  
  که ای نامداران و گردان نیو  
  به پیش سپه کشته شد ریو نیز  
  که کاوس را بود جان عزیز  
  یکی تاج بد شاهزاده بسر  
  پر از در و یاقوت و رخشان گهر  
  نباید که آن افسر نامدار  
  به ترکان رسد در صف کار زار  
  اگر تاج آن شهریار جوان  
  به دشمن رسد شرم داریم از آن  
  به نّوی بر آمد یکی کار زار‌  
  ز لشگر بر آن افسر نامدار  
  د گر باره از جای برخاستند  
  بر آندشت رزمی نو آراستند  
  چنین هر زمانی بر آشوفتند  
  همی بر سر یکد گر کوفتند  
  همی بود اینگونه تا تیره شد  
  همی د یده از تیره گی خیره شد  
  بر آویخت چون شیر بهرام گرد  
  به نیزه بر ایشان یکی حمله برد  
  به نوک سنان تاج را بر گرفت  
  دو لشگر از او ما نده اندر شگفت  
  از آن شاد گشتند ایران سپاه  
  که آورد باز آن کیانی کلاه…"  
  فردوسی  
  ـــــــــــــــــــــــــــــــــ  
   
  بیرق  
   
  ۱  
   
   
  شب آمد بخانه ، نگفت و نخفت،  
  چو مادر سبب جست ، با او بگفت  
  که مادر ، چه پرسی تو ز درد من،  
  نبینی مگر چهره ی زرد من؟  
  بریگاد من در شکست اوفتاد،  
  تو را نام فرزند پست اوفتاد.  
  چو بخت من امروز بیدار نیست،  
  من ار شب بخوابم سزاوار نیست.  
  شب فا تحان روز رخشان بود ،  
  شب و روز مغلوب یکسان بود.  
  ز کم کاری و سرعت پست ما  
  بشد بیرق سرخ از دست ما.  
  تنم سالم و بازوانم قوی،  
  سرم پر ز مفکوره ی شوروی ،  
  بریگاد دیگر در این انجمن  
  چسا ن گوی سبقت ربا ید ز من؟  
  ز من بشنو ای ما در مهربان ،  
  بچشمم گرامی تر از جسم و جان،  
  از آندم که شیرانه زادی مرا،  
  در مهر بر رخ گشا دی مرا.  
  تو بیدار ماندی شبان دراز  
  که من خوش بخوابم در آغوش ناز.  
  پی آنکه بالا رود سال من ،  
  توانا شود یال و کوپال من ،  
  بسی چشم تر ماندی و رنگ زرد ،  
  فراوان ستم دیدی و رنج و درد.  
  بود از تو این برز و بالای من ،  
  همین بازوان توانای من.  
  ز مهر تو گردیده ام زورمند ،  
  شده قامتم همچو سرو بلند.  
  نرفته است از یاد من آنزمان  
  که بودیم بی جامه و آب و نان.  
  در آن د وره ی خردی و خواریم  
  تو کردی نگهداری یاریم.  
  بدم خرد سالی ، شدم نو جوان ،  
  بدم ناتوانی ، شدم با توان.  
  کنون نوبت نام برداری است،  
  ره نامداری فداکاری است.  
  در این وقت هم یاوری کن بمن ،  
  چو آنروزها مادری کن بمن.  
  شبی چند بر من پرستار باش:  
  اگر من بخوابم ، تو بیدار باش.  
  مبادا که من دیر مانم بخواب ،  
  به بستر ببیند مرا آفتاب.  
  مده فرصت ای مادر پر هنر  
  که خورشید خیزد ز من زودتر.  
  تو از خواب شیرین صدا کن مرا ،  
  بیا و ز بستر بپا کن مرا ،  
  که من زودتر رو بصحرا کنم ،  
  روم در صف کار هیجا کنم.  
  سحر چون بر آرد نخستین نفس ،  
  مرا بیند آنجا دگر هیچکس.  
  به او گفت مادر که راحت بخواب ،  
  و گر دیر مانی ، مکن اظطراب.  
  تلاش و عمل کار روزانه است ،  
  بشب هر کس آسوده در خانه است.  
  سحر چون گریزد شب از آفتاب ،  
  چو اردوی سرمایه از انقلاب ،  
  من آیم بصحرا و یاری کنم ،  
  چو یک کُمسومول ضربداری کنم ،  
  که پیروز گردد بریگاد تو ،  
  رود این غم و غصه از یاد تو.  
  نبینم دگر رنگ زرد تو را ،  
  دگر نشنوم آه سرد تو را.  
  کنون خواب رو با دل آسود گی ،  
  حذ ر کن از این پایه فرسود گی.  
  دلاور به او گفت: ای مام من ،  
  نبود این سخن لایق نام من.  
  من اند ر غم شأن شورائیم ،  
  تو گوئی سخن از تن آسائیم.  
  من از ننگ و ناموس رانم سخن ،  
  تو از بستر نرم گوئی بمن.  
  من از کوشش و کار دم میزنم ،  
  تو کوشی که راحت بماند تنم.  
  کی آسوده است آدم شور بخت  
  خداوند این سر زمین چون منم ،  
  چو من کار بر نفع خود میکنم ، -  
  پس این کار - ورزش نه زحمت بود،  
  سر افرازی و نام و نعمت بود.  
  بمن دولت من توان داده است ،  
  توان داده است و روان داده است.  
  مرا کرده آزاد از بند گی ،  
  رسانده باقبال و پایند گی .  
  چو نوبت به جانبازی من رسید،  
  مگر طایر دولت از من پرید ،  
  که مغلوب گردد بریگاد من؟  
  سزد گر به گردون رسد داد من !  
  بگفت این و یکباره خاموش شد ،  
  تو گفتی مگر از سرش هوش شد .  
   
  ۲  
   
  چو از نیمه بگذشت شام سیاه  
  بپوشیده با آستین روی ماه ،  
  هنرور زبستر بجست و نخست  
  رخ از گرد بیداری شب بشست.  
  سپس دست مالید بر روی خویش ،  
  به آن پیچ در پیچ با زوی خویش.  
  به وی گفت ای بازوی پر هنر،  
  قوی گشته از نعمت رنجبر ،  
  تو یک عضو لاغر بدی ناتوان،  
  کشیده یکی پوست بر استخوان.  
  تو را قوت رگ شکافی نبود ،  
  یه رگهای تو خون کافی نبود.  
  پر از مغز و خوندار گشتی کنون ،  
  چو یک شاخ پر بار گشتی کنون.  
  مچت سخت و سر پنجه ات محکمست،  
  گرت آهنین دست گویم کمست.  
  ولیکن تو گشتی چنین آهنین  
  ز کار ستالین و راه لنین.  
  پس اکنون مدد کار این کارباش ،  
  بخد مت در این راه پادار باش !  
  نه گر لایق خد مت زحمت است،  
  چه فخری ببازوی پر قوتست ؟  
  بپوشید پس جامه ی وقت کار،  
  روان شد که آید سوی کشت زار.  
  چو شیر از کمین مادر از جا بجست ،  
  بیامد سر راه بر وی ببست.  
  ز نو بینشان گفتگو در گرفت،  
  ز نو پند خود مادر از سر گرفت.  
  دو باره چو آن گفته ها را شنفت،  
  یل سخت بازو بنرمی بگفت  
  که ای مادر اصرار بیحد مکن.  
  تو خود گفتی ای مادر بی نظیر  
  که در دوره ی پادشاه و امیر  
  زمین ملک محراب و اورنگ بود،  
  بروی زمین نام ما ننگ بود.  
  - کنون توده ی آبرومند ما  
  بود مالک آب و خاک و هوا.  
  تو گفتی که در عهد سرمایه دار  
  زمین بود بر پشت دهقان سوار.  
  - کنون ما سوار زمین گشته ایم ،  
  مظفر بتاج و نگین گشته ایم.  
  تو خود گفتی این داستان را بمن  
  که بودیم ما بیحقوق و وطن.  
  - بمن دست شورا وطن داده است ،  
  وطن حق کامل بمن داده است .  
  تو گفتی که دشمن بما چیره بود ،  
  جهان در جهانبین ما خیره بود.  
  - کنون روز نو ، روزگار نو است ،  
  جهان روشن از پرتو مسکو است.  
  د گر دوره ی ظلم بد خواه نیست ،  
  بما غیر راه لنین راه نیست.  
  وطن یاری از من طلب میکند ،  
  فداکاری از من طلب میکند.  
  در اینوقت من بینوا مانده ام ،  
  بمیدان زحمت قفا مانده ام .  
  روم زنده سازم دل مرده را ،  
  بدست آورم نام گم کرده را !  
  بگفت این و چون برق از جا جهید ،  
  به یک دیدن از دیده شد ناپدید.  
   
  ۳  
   
  زمین خوابگاهی بُد از آبنوس،  
  بخواب اندر آن پنبه ها چون عروس.  
  کشیده مگر پرنیان سیاه  
  شب از رشک بر روی آن خوابگاه .  
  در آن تیره گی عارف نامدار  
  چو خون بُد به رگهای شب رهسپار .  
  بیامد په صحرا بکردار باد ،  
  چو کوهی در آن پنبه زار ایستاد.  
  بر آورد دست قوی ز آستین ،  
  شگفتا که آتش بشد پنبه چین.  
  گل پنبه ها را چنان پی در پی  
  به دامان همی ریخت آن نیک پی ،  
  که گفتی ز هر گوشه ی آسمان  
  فتند اختران در دل کهکشان.  
  زمین خفته بود هوا بد خموش  
  که ناگه صدائی رسیدش بگوش .  
  گمان کرد خوکیست در پنبه زار  
  و یا گرگی آمد بقصد شکار .  
  شد آماده بر ضد حیوان شوم  
  برای د فاع و برای هجوم .  
  در آندم کسی پیشش آمد ز پشت  
  به پیکر چو خرس و کلندی بمشت.  
  بتندی بشد دست خا ئن بلند  
  که بر فرق عارف زند با کلند .  
  بسختی دو تن در هم آویختند ،  
  همی بر هوا گرد انگیختند.  
  گه این زانوی آن کشاندی بخاک ،  
  گه آن میشد از ضربت این هلاک.  
  گهی این یکی راندی آنرا به پس ،  
  گهی آن به این تنگ کردی نفس.  
  گهی این یک آنرا زدی بر زمین ،  
  گهی آن نشستی ببالای این.  
  گه این گفتی اکنون زنم مار را ،  
  به بند آورم دشمن کار را !  
  گه آن گفتی ، ای نا بکار گدا ،  
  کنون سر ز جسم تو سازم جدا !  
  همه جامه هاشان بشد چاک چاک ،  
  دهان پر ز خون ، چشم ها پر زحاک .  
  چو بیچاره گشتند و بی تاب و توش ،  
  صدای ترانه بیامد بگوش.  
  بریگاد عارف بشوق و سرور  
  همی خواند و نزدیک میشد ز دور.  
   
  لشکر زمستان رفت  
  دولت بهار آمد.  
  دسته دسته کلخوزچی  
  سوی کشت و کار آمد .  
   
  چین فکنده بر ابرو ،  
  بسته دور سر گیسو ،  
  بیل نو بدست او ،  
  یار ضربدار آمد .  
   
  یار پنبه کار ما  
  گشته آبیار ما ،  
  سرو گلعذار ما  
  سوی جویبار آمد.  
   
  پهلوان با ادراک  
  زد کلند را بر خاک ،  
  سینه زمین شد چاک ،  
  گل از آن ببار آمد.  
   
  این گل امید ماست ،  
  این زر سفید ماست ،  
  طالع سعید ماست ،  
  بین چه جلوه کار آمد !  
   
  ای رفیق با همت ،  
  بیشتر بکن غیرت ،  
  بای را مده فرصت ،  
  ور بجلد یار آمد.  
   
  خیز و آستین برزن ،  
  زیر پا فکن دشمن،  
  سد فتح را بشکن ،  
  روز افتخار آمد .  
   
  چو عارف شنید آن سرود و خروش  
  چو دریای آتش بیامد بجوش.  
  صدای رفیقان جوان رشید  
  هر آنقدر نزدیکتر می شنید ،  
  همانقدر افزون شدی کوششش ،  
  شدی بیشتر همت و جوششش .  
  همانقدر هم دشمن بد سیر  
  نمودی تلاش و جدل بیشتر .  
  چو از خستگی چون سیاهی شب  
  رسید آن دو را جان شیرین به لب ،  
  بغرید عارف چو شیر عرین ،  
  بلندش نمود و زدش بر زمین.  
  چو شهباز بنشست بر سینه اش ،  
  بیفشرد حلقوم پر کینه اش.  
  رسید ند کلخوزچیان هم ز راه ،  
  ببستند بازوی آن کینه خواه.  
  در آندم سپیده بیاری دمید  
  که در نور آن هر کس او را بدید.  
  چو نیکو نمودند بر او نظر  
  بد ید ند کو هست گرگ بشر:  
  بد آنگرگ سلطان خو جای شریر  
  ز بایان بیرحم دور امیر.  
  نها ن آمد آن دزد در شام تار  
  ضرر تا رساند به آن پنبه زار،  
  زند آتش از کین صنفی به آن ،  
  بمحصول مخصوص کُلخوزچیان ،  
  به محصول مردم خیانت کند،  
  بقانون شورا اهانت کند.  
  چو د ید ند او را دلیران کار ،  
  زن و مرد کلخوزچی نا مدار ،  
  بگفتند این دشمن ما بود ،  
  بد اندیش ما ، خصم شورا بود.  
  همین بای ظالم به دور امیر  
  چه ها کرد بر ضد خلق فقیر !  
  مکر بچه ی چاریک کارها  
  نمیرد از ظلم این اژدها ؟  
  مگر این بگ و دسته او همه  
  نبودند گرگان و ما ها - رمه ؟  
  چه خوش طشت دشمن ز بام او فتاد ،  
  شغال بد اختر بدام اوفتاد !  
  زهی بازوی عارف هوشمند  
  که آورد خصمی چنین در کمند !  
  کنون ما بریمش به درگاه داد ،  
  دهد داد ما تارو پودش بباد.  
  در این گفتگو مشعل آفتاب  
  درخشید چون پرچم انقلاب.  
  مگر کرد خورشید عالم فروز  
  جهان را به تبریک آن فتح روز.  
  تو گفتی در آندم بود آفتاب  
  کمیسر در عدلیه ی انقلاب.  
  فلک صحنه ی داد شورائی است  
  که خورشید در آن به کرسی نشست.  
   
  ۴  
   
  خبر چون از آن کار مرد پلید  
  به کلخوزچی و یکه دستان رسید ،  
  بمانند پروانه ها گرد شمع ،  
  در اطراف عارف بگشتند جمع ،  
  که او را همه دوست میداشتند ،  
  ز مهرش به دل دانه میکاشتند.  
  چو رعد از تمام بریگاد ها  
  بر آمد بر افلاک فریاد ها.  
  چه ازبک ، چه قرغز ،چه تاجیک و روس  
  خورد ند بر آن دلاور فسوس ،  
  سخنها بگفتند در وصف او ،  
  بشستند او را رخ و دست و مو.  
  به سلطا نخوجه خائن و دزد شب  
  به دشنام یکسر گشادند لب.  
  ولی چند زارع که در این مکان  
  به شک مانده بودند تا آنزمان ،  
  ز دنیای کهنه شده نا امید ،  
  ز دنیای نو نیز مانده بعید ،  
  در آن جنبش خلق و جوش و خروش  
  گرفتار حیرت بد ند و خموش.  
  همان جوره ناصر که در اینزمان  
  بود باعث فخر کلخوزچیان ،  
  مشوش خیال و سراسیمه بود ،  
  دل او تو گوئی که دو نیمه بود.  
  به نیمی خرافات دنیای پیر ،  
  به نیمی مرام لنین کبیر.  
  میان دو نیرو دلش میطپید ،  
  که هر یک به سوئی ورا میکشید.  
  خلاصه چنین بود آن بینوا  
  به چنگ خیالات خود مبتلا ،  
  که ناگاه چندین زن ضربدار  
  کشیدند در پیش رویش قطار ،  
  بچشمان او چشمها دوختند ،  
  خیالات سست ورا سوختند.  
  بگفتند دور از رفیقان مایست ،  
  دگر وقت یگرنگی و یکدلیست.  
  تو دیدی کنون دشمن و دوسترا ،  
  شناسی ز مغز اینزمان پوسترا.  
  تو دهقان بیباک زحمتکشی ،  
  چرا در چنین ماجرا خامشی ؟  
  نمان بیش از این در میان دو صف ،  
  بیا اینطرف یا برو آنطرف !  
  بنالید ناصر کز این زند گی  
  شدم من گرفتار شرمند گی .  
  بمن سخت باشد که عمری دراز  
  بدم تابع دشمن حیله ساز .  
  گمان می نمودم که کسان قدیم ،  
  چو سلطانخوجه ، صادقند و سلیم.  
  ولی ایندم از ساد گیهای دل  
  شدم پیش همصنفهایم خجل .  
  کنون گشت بی شبهه ثابت به من  
  که اینسان کسان بوده اند اهرمن.  
  من و مثل من بیسوادان پیش  
  که آگه نبود ند از حقّ خویش ،  
  چو کور و کر و بیزبان بوده ایم ،  
  همه سخره ی این سگان بوده ایم .  
  کنون باید اصلاح نقصان کنیم ،  
  خطاهای بگذ شته جبران کنیم .  
  نمائیم با این ددان شرور  
  همان عمر تاریک خود را بگور.  
  پس از دفن آن دوره ی بندگی  
  گذاریم پا در ره زندگی ،  
  گلستان نمائیم این خاک را ،  
  همین خاک از دشمنان پاکرا.  
  بگفت این و بر جست مثل پلنگ ،  
  که سلطانخوجه را بدرد بچنگ .  
  بدنبال او یک گروه دگر  
  که بودند چون او از آن پیشتر ،  
  ز رفتار شب در خروش آمده ،  
  ز گفتار ناصر بهوش آمده ،  
  نمودند بر ضد کولاک شوم  
  به امداد دهقان نامی هجوم.  
  ولی پهلوانان کلخوز چیان  
  گرفتند آنجمع را در میان ،  
  بگفتند این کار رسوائی است ،  
  مخالف بقانون شورائی است .  
  تو در ملک خود قادر و حاکمی ،  
  نه خونخوار و وحشی چو این ظالمی.  
  از این کیفر و جنگ شخصی چه سود ؟  
  بدرگاه دادش کشانیم زود !  
   
  ۵  
   
  چو از کار آن روبه نابکار  
  دل آسوده گشتند مردان کار ،  
  دلیران زحمت بپا خاستند ،  
  به میدان کوشش صف آراستند.  
  بیامد د مان عارف پاکزاد  
  بپیش صف ضربدار ایستاد .  
  بگفتا که : ای توده ی نامور ،  
  رفیقان فعا ل صاحب هنر !  
  از آغاز این بلشویکی بهار ،  
  از آند م که ما سر نمودیم کار ،  
  بهنگا م کشت و کلند یکم ،  
  همینگونه بعد از کلند سوم ،  
  بریگاد ما داشت با جهد و کار  
  همیشه بکف بیرق افتخار.  
  کنون بیرق از دست ما دور شد ،  
  دل من از این غصه رنجور شد .  
  کنون نیست آن نور در نام ما ،  
  نشد مثل آغاز انجام ما .  
  بیائید تا جد و جوشش کنیم ،  
  بود وقتمان تنگ ، کوشش کنیم .  
  نمانیم پس از رفیقان خویش ،  
  از آن شش بریگاد یاران خویش ،  
  پلان را زصد بیش اجرا کنیم ،  
  بدان را از اینراه رسوا کنیم ،  
  ظفرمند گردیم بعد از شکست ،  
  بیاریم آن نام رفته بدست.  
  نمودیم بر دشمنان از بشر  
  بمیدان صنفی تماما ظفر ،  
  کنون رو بمیدان کار آوریم ،  
  بکف بیرق نامدار آوریم !  
   
  ۶  
   
  زبس جلوه گر بود در آنمکان  
  به هر کرت رومال سرخ زنان ، -  
  ندانستی آ د م ز دور و کنار  
  که این پنبه زار است یا لاله زار.  
  نظر چون فتا دی در آن سرزمین  
  بسر پنجه و دست هر پنبه چین ،  
  تو گفتی خروسی بمنقار تیز  
  بچیند همی دانه تیز و تمیز.  
  اگر سرو در بوستان خم شود ،  
  وز آن خم شدن نقره بار آورد ،  
  بود مثل آندختر کمسومول  
  که خم گشته می چیند از پنبه گل .  
  در آن باغ بسیار سرو چمان  
  بد لخواه خود گشته سرو خمان .  
  چنین دختر آنجا فراوان بدند ،  
  همه خرم و شاد و خندان بدند.  
  بدامانشان پنبه چون برف خشک ،  
  فتاده بر آن گیسوانشان چو مشک .  
  چو گلها همه در گلستان بدند ،  
  چو بلبل به گلها غزلخوان بدند :  
   
  سلام ، سلام ، ای رفیقان فابریک ،  
  سلام ، برادران دور و نزدیک !  
  ای رفیقان ، ما شما را می بینیم ،  
  طلای سفید برایتان می چینیم .  
  طلای سفید به فابریکها میرود ،  
  بیرق سرخ شوروی میشود .  
  دو باره این زر مال ما میشود ،  
  جامه ی ما ، رومال ما میشود .  
  این گل - گلوله و توپ ما میشود ،  
  ماشین ما ، کلوب ما میشود .  
  چراغ چون آفتاب ما همین است ،  
  دفتر ما ، کتاب ما همین است .  
  ای پنبه جان بیا بدامن من ،  
  تو میشوی پیراهن تن من .  
  فابریکچیان همه در انتظارند ،  
  که کی کلخوزچیان پنبه می آرند.  
  نمیرود این سخن از یاد ما :  
  باید فاتح شود بریگاد ما .  
   
  نگه مینمودند چون دیگران  
  به آن جوشش نو جوان دختران ،  
  دمی هم ز کوشش نمی کاستند ،  
  عقب ماندن اصلا نمیخواستند .  
  ز نو باوگان پس نمیماند کس  
  در آن کار از دیگران یک نفس .  
  همه در تلاش و همه در عمل ،  
  کز آنها در آن آشتیانه جدل  
  که از کاسه ی فتح شربت خورد ،  
  که از آن میان گوی سبقت برد ،  
  که چیند از آن حاصل رنجبر  
  نخست از همه ، بهتر و بیشتر ؟  
  چنان کار بد پر ز عشق و هوس  
  که گفتی گل‌ پنبه ها هر نفس  
  گرفتی از آن عشق سرشارجان ،  
  پریدی بدامان کلخوزچیان.  
  در آن روز تا شب گل پنبه ها  
  تماما شد از ساقه هاشان جدا .  
  همه پنبه ها گشت غونداشته ،  
  دو صد کوه از آن پنبه انباشته.  
  در آن پنبه گاه عارف بی نظیر  
  ستاده چو یک نا خدای کبیر  
  به آرکتیک در برفهای بعید ،  
  همه جامه و روی و مویش سفید.  
   
  ۷  
   
  به سطح زمین بود پا شیده آب ،  
  ببالای سر پرتو آفتاب.  
  ز یکسوی میدان -- صف کارگر ،  
  ز سوی د گر -- توده ی برزگر.  
  صف نو جوانان بُد آراسته  
  در آنجا چو گلهای نو خواسته.  
  تماشاگران هم ز اندازه بیش ،  
  بریگاد عارف ستاده بپیش.  
  ستاده بریگاد و او بر سرش ،  
  تبسم کنان در برش مادرش.  
  ز شهر آمده شوروی راهبر ،  
  سخن راند او پیش اهل هنر :  
  -- رفیقان محبوب و با احترام ،  
  ز ما بر شما انقلابی سلام !  
  رفیقان ، ز فتح شما ، بی شمار  
  همه خلق شورا کنند افتخار.  
  از این کار مردانه نام خجند  
  بشد همچو کوهی بعالم بلند .  
  کنون ما به پنبه طلا میدهیم ،  
  طلا را به بیگانه ها میدهیم .  
  چرا پول ما پیش بورژو رود .  
  زر ما از این سو به آن سو رود ؟  
  بکوشیم با زور و ادراک خویش ،  
  بکاریم ما پنبه در خاک خویش .  
  از این بعد در بند خواهد کشید  
  زر زرد را این طلای سفید ،  
  که دیگر وی از کشور مرد کار  
  نپرد به صندوق سرمایه دار.  
  شمائید ای مردم محترم  
  در این کار فعال و ثابت قدم .  
  همه بازوی عزم بگشاده اید ،  
  همه داد مردانگی داده اید .  
  ولی بود چون سعی آن بیشتر ، --  
  بریگاد عارف بود پیشتر .  
  شما ، ای رفیقان عارفچیان  
  که داد ید اینگونه خوب امتحان ،  
  بپاداش این فتح و این گیر و دار  
  بگیرید این بیرق افتخار ! --  
  سپس بیرق سرخ را پیش برد  
  بدست توانای عارف سپرد .  
  زن و مرد آن توده ی ارجمند  
  کشید ند شا با شهای بلند.  
  بگفتند این مملکت زنده باد ،  
  همین بیرق سرخ پاینده باد !  
  سلام کلان ، حرمت بیشمار  
  به استاد کار عارف نامدار ،  
  به هر اوستادی که در ملک ماست ،  
  ستالین که استاد استادهاست !  
   
  فضا پر ز آهنگ موزیک شد ،  
  پر از نغمه نغز تاجیک شد .  
  برقص آمده دختران جوان ،  
  چو در باغ ازباد سرو چمان .  
  دلیران که در وقت زحمت چنین  
  تو گوئی زسنگند یا آهنین ،  
  همانا بمرغان مبدل شد ند ،  
  که یکباره در جست و خیز آمد ند .  
  سرودی که هر رنجبر می سرود  
  در آن بزم پیروزی ، اینگونه بود :  
   
  در کلخوز تاجیکستان ،  
  از غیرت کلخوزچیان  
  پر شد پلان ، پر شد پلان ،  
  ما فاتحیم ، ما فاتحیم .  
   
  این فتح ما مشهور شد ،  
  مسکو از آن مسرور شد ،  
  چشم حسودان کور شد.  
  ما فاتحیم ، ما فاتحیم .  
   
  شد بخت سرکش رام ما ،  
  آمد ظفر در دام ما ،  
  پر شد جهان از نام ما ،  
  ما فاتحیم ، ما فاتحیم .  
   
  در دوره شاه و امیر  
  ما بنده بودیم و اسیر ،  
  در عصر شورا همچو شیر  
  ما فاتحیم ، ما فاتحیم .  
   
  ای توده ی زحمتکشان ،  
  ای عامه کلخوزچیان ،  
  خوانیم اکنون ، همزبان :  
  ما فاتحیم ، ما فاتحیم .  
   
  باید که هشیاری کنیم ،  
  این فتح را یاری کنیم ،  
  آنرا نگهداری کنیم ،  
  ما فاتحیم ، ما فاتحیم .  
   
  ما باز فاتح می شویم ،  
  تا شهر مسکو میرویم ،  
  پیش ستالین میدویم ، --  
  ما فاتحیم ، ما فاتحیم .  
   
  گوئیم ای مطلوب ما ،  
  ای رهبر محبوب ما ،  
  اینست کار خوب ما ،  
  ما فاتحیم ، ما فاتحیم.  
   
  -----  
   
  همان داستان که اوستاد سخن  
  به تصویر آن داده داد سخن ،  
  بد آنسان که فرمود آن پاکزاد ،  
  تماماً در این سرزمین روی داد .  
  هزاران سر اندر پی تاج رفت ،  
  تن و مال مردم بتاراج رفت .  
  زمین همچو انباری از کشته شد ،  
  تن جنگجویان در آن پشته شد.  
  ز خون گشت آندشت انباشته ،  
  که شد تاج از خاک بر داشته .  
  که داند ، همانجا که بهرام گرد  
  ز میدان همان تاج چون گو ببرد ،  
  همانجا نباشد که عارف چو شیر  
  بکف داشت آن بیرق بی نظیر .  
  زمینی که خلق ستمکش ز خون  
  نمودندی آن را چنان لاله گون ،  
  زمینی که بد قرنها زیاد  
  پر از جنگهای زبان و نژاد ،  
  همانجا که در راه حفظ وطن  
  نمودند مردان فدا جان و تن ،  
  ولی خون پاک وطن پروران  
  شدی چشمه ی نعمت دیگران ،  
  همانجا که بد صحنه ی جنگ و خون ، --  
  کنون گشته میدان علم و فنون .  
  بود اینزمان آن زمین ناپدید  
  نه در خون سرخ -- از طلای سفید.  
  همین صلح و خوشبختی رنجبر  
  بود سرنوشت بشر سربسر.  
  جهان با همین رسم و آئین شود ،  
  به رسم لنین ستالین شود‌ .  
   
  ستالین آباد -- مسکو  
  ژوئن -- اوت ۱۹۳۵