لاهوتی (غزلیات)/پهلو به پهلو

From ویکی‌نبشته
Jump to navigation Jump to search
' لاهوتی (غزلیات)  از ابوالقاسم لاهوتی
(پهلو به پهلو)
'


 چو جان بنشسته بد دوش آن بت مه رو، به پهلویم،[پانویس ۱]کنون جان رفته و مانده فقط زانو، به پهلویم. 
 به جرم اینکه در عالم فقط رو سوی او دارمچه خنجرها خلد پیوسته از هر سو، به پهلویم... 
 به سروی یا به کاجی گر زنم در بوستان تکیه،چنان تیریست بی آن قامت دلجو، به پهلویم. 
 نسیم غم مرا می برد از این عالم به یک جنبش،نمی زد حلقه گر آن موی عنبربو، به پهلویم. 
 چه خیری بودی از دل، گر نبودی او، دل آرامم،چه حاصل باشد از جان، گر نباشد او، به پهلویم. 
 به چشمانش چو دوزم دیده، از خود بی خبر گردم،تصور می کنم بنشسته یک آهو، به پهلویم. 
 همین را خواهم از دنیا که وقت کار و آسایشبود او دوش بر دوش من و پهلو به پهلویم. 

مسکو، فوریۀ ۱۹۳۹

یادداشت‌ها[edit]

  1. از اپرای کاوۀ آهنگر