لاهوتی (غزلیات)/فقط جانانه می‌داند

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
لاهوتی (غزلیات) توسط ابوالقاسم لاهوتی
(فقط جانانه می‌داند)

 فقط سوز دلم را در جهان پروانه می داند؛غمم را، بلبلی کاواره شد از لانه می داند.   نگریم چون ز غیرت، غیر می سوزد به حال من،ننالم چون ز غم، یارم مرا بیگانه می داند.   به امیدی نشستم شکوۀ خود را به دل گفتم،همی خندد به من، این هم مرا دیوانه می داند.   به جان او، که دردش را هم، از جان دوست تر دارم؛ولی می میرم از این غم، که داند یا نمی داند؟   نمی داند کسی کاندر سر زلفش چه خون ها شد؛ولیکن، موبه مو، این داستان را شانه می داند.   نصیحتگر، چه می پرسی علاج جان بیمارم؟اصول این طبابت را، فقط جانانه می داند. 

استانبول، سپتامبر ۱۹۱۸