لاهوتی (غزلیات)/باغ غم

by ابوالقاسم لاهوتی

	عاشق شده ام، گناهم این است؛[پانویس ۱]			درد دل بی پناهم این است.
	صف بسته همیشه گرد من غم؛			من شاه غمم، سپاهم این است.
	جز درد، نروید از گل من؛			من باغ غمم، گیاهم این است.
	جوشد سر و خون به دل زند موج؛			من بحر غمم، رفاهم این است.
	سنگ از نفسم، چو یخ شود آب،			در سینهٔ تفته آهم این است.
	شد موی سرم به رنگ کافور؛			پایان شب سیاهم این است.
	با مرگ همیشه می ستیزم؛			در زنده دلی گواهم این است.
	بارد ز ره وفا اگر تیر،			واپس نروم، که راهم این است.

ستالین آباد، فوریهٔ ۱۹۳۹

یادداشت‌ها

1. از زبان تاجیک دورهٔ استبداد در نمایش «سرود کوهسار»