فرخی سیستانی (قصاید)/یکی گوهری چون گل بوستانی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' فرخی سیستانی (قصاید)  از فرخی سیستانی
(یکی گوهری چون گل بوستانی)
'


 یکی گوهری چون گل بوستانینه زر و به دیدار چون زر کانی 
 به کوه اندرون مانده‌ی دیرگاهیبه سنگ اندرون زاده‌ی باستانی 
 گهی لعل چون باده‌ی ارغوانیگهی زرد چون بیرم زعفرانی 
 لطیفی برآمیخته با کثافتیقینی برابر شده با گمانی 
 نه گاه بسودن مر او را نمایشنه گاه گرایش مر او را گرانی 
 هم او خلق را مایه‌ی زورمندیهم او زنده را مایه‌ی زندگانی 
 ازو قوت فعل بری و بحریازو حرکت طبع انسی و جانی 
 غم عاشقی ناچشیده ولیکنخروشنده چون عاشق از ناتوانی 
 چو زرین درختی همه برگ و بارشز گوگرد سرخ و عقیق یمانی 
 چو از کهربا قبه‌ای برکشیدهزده بر سرش رایت کاویانی 
 عجب گوهرست این گهر گر بجوییمر او را نکو وصف کردن ندانی 
 نشان دو فصل اندر او بازیابییکی نوبهاری یکی مهرگانی 
 ز اجزای او لاله‌ی مرغزاریز آثار او نرگس بوستانی 
 به عرض شبه گوهر سرخ یابیازو چون کند با تو بازارگانی 
 کناری گهر بر سر تو فشاندچو مشتی شبه بر سر او فشانی 
 ایا گوهری کز نمایش جهان راگهی ساده سودی و گاهی زیانی 
 نه سنگی و سنگ از تو ناچیز گرددمگر خنجر شهریار جهانی 
 یمین دول میر محمود غازیامین ملل شاه زاولستانی 
 شهی خسروی شهریاری امیریکه بدعت ز شمشیر او گشت فانی 
 ملک فره و ملکتش بیکرانهجهان خسرو و سیرتش خسروانی 
 نه چون او ملک خلق دیده به گیتینه چون او سخی خلق داده نشانی 
 همه میل او سوی ایزدپرستیهمه شغل او جستن آنجهانی 
 سپه برده اندر دل کافرستانخطر کرده در روزگار جوانی 
 ز هندوستان اصل کفر و ضلالتبریده به شمشیر هندوستانی 
 نهاده که هند بر خوان هندوچو دشت کتر بر سر خوان خانی 
 زهی خسروی کز بزرگی و مردیمیان همه خسروان داستانی 
 ترا زین سپس جز فرشته نخوانمازیرا که تو آدمی را نمانی 
 به بزم اندرون آفتاب منیریبه رزم اندرون اژدهای دمانی 
 تو را رزمگه بزمگاهست شاهاخروش سواران سرود اغانی 
 از این روی جز جنگ جستن نخواهیبه جنگ اندرون جز مبارز نرانی 
 به هر حرب کردن جهانی گشاییبه هر حمله بردن حصاری ستانی 
 ز باد سواران تو گرد گرددزمینی که لشکر بدو بگذرانی 
 بخندد اجل چون تو خنجر برآریبجنبد جهان چون تو لشکر برانی 
 ترا پاسبان گرد لشکر نبایدکه شمشیر تو خود کند پاسبانی 
 ندارد خطر پیش تو کوه آهنکه آهنگدازی و آهنکمانی 
 جهان را ز کفر و ز بدعت بشستیبه پیروزی و دولت آسمانی 
 نپاید بسی تا به بغداد و بصرهغلامی به صدر امارت نشانی 
 اگر چه ز نوشیروان درگذشتیبه انصاف دادن چو نوشیروانی 
 کریمی چو شاخیست، او را تو باریسخاوت چو جسمیست، او را تو جانی 
 همی تا کند بلبل اندر بهارانبه باغ اندرون روز و شب باغبانی 
 به بزم اندرون دلفروز تو بادابه دو فصل دو مایه‌ی شادمانی: 
 به وقت بهار اسپرغم بهاریبه وقت خزانی عصیر خزانی 
 تو بادی جهان داور دادگسترتو بادی جهان خسرو جاودانی 
 چنین صد هزاران سده بگذرانیبه پیروزی و دولت و کامرانی