فرخی سیستانی (قصاید)/من پار دلی داشتم بسامان

by فرخی سیستانی

	من پار دلی داشتم بسامان			امسال دگرگون شد و دگرسان
	فرمان دگر کس همی‌برد دل			این را چه حیل باشد و چه درمان
	باری دلکی یابمی نهانی			نرخش چه گران باشد و چه ارزان
	تا بس کنمی زین دل مخالف			وین غم کنمی بر دگر دل آسان
	نوروز جهان چون بهشت کرده‌ست			پر لاله و پر گل که و بیابان
	چون چادر مصقول گشته صحرا			چون حله‌ی منقوش گشته بستان
	در باغ به نوبت همی‌سراید			تا روز همه‌ی شب هزار دستان
	مشغول شده هر کسی به شادی			من در غم دل دست شسته از جان
	ای دل، بر من باش یک زمانک			تا مدحت خواجه برم به پایان
	خورشید همه خواجگان دولت			بوبکر حصیری ندیم سلطان
	آن بارخدایی که در بزرگی			جاییست که آنجا رسید نتوان
	همزانوی شاه جهان نشسته			در مجلس و بارگاه و بر خوان
	در زیر مرادش همه ولایت			در زیر نگینش همه خراسان
	سلطان که به فرمان اوست گیتی			او را چو پسر مشفق و بفرمان
	هر پند کزو بشنود به مجلس			بنیوشد و مویی بنگذرد زان
	داند که مصالح نگاه دارد			وان پند بود ملک را نگهبان
	زو دوست‌تر اندر جهان ملک را			بنمای وگرنه سخن بدو مان
	زین لشکر چندین به عهد خسرو			زو پیش که آورده بود ایمان
	او را سزد امروز فخر کردن			کو بود نگهدار عهد و پیمان
	پاداش همی‌یابد از شهنشاه			بر دوستی و خدمت فراوان
	هستند ز نیمروز تا شب			در خدمت او مهتران ایران
	واو نیز به خدمت همی‌شتابد			مکروه جهان دور بادش از جان
	ای بار خدای بلند همت			معروف به رادی و فضل و احسان
	خواهنده همیشه ترا دعاگوی			گوینده همه ساله آفرینخوان
	این عز ترا خواسته ز ایزد			وان عمر ترا خواسته ز یزدان
	جاوید زیادی به شادکامی			شادیت برافزون و غم به نقصان
	نوروز تو فرخنده و خجسته			کار تو چو کردار تو به دو جهان
	کردار تو نیکوتر از تعبد			زیرا که نکو دینی و مسلمان
	مخدوم زیادی و تو مبادی			از خدمت شاه جهان پشیمان