فرخی سیستانی (قصاید)/ای دل من ترا بشارت داد

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' فرخی سیستانی (قصاید)  از فرخی سیستانی
(ای دل من ترا بشارت داد)
'


 ای دل من ترا بشارت دادکه ترا من به دوست خواهم داد 
 تو بدو شادمانه‌ای به جهانشاد باد آنکه تو بدویی شاد 
 تا نگویی که مر مرا مفرستکه کسی دل به دوست نفرستاد 
 دوست از من ترا همی‌طلبدرو بر دوست هر چه باداباد 
 دست و پایش ببوس و مسکن کنزیر آن زلفکان چون شمشاد 
 تا ز بیداد چشم او برهیاز لب لعل او بیابی داد 
 زلف او حاجب لبست و لبشنپسندد به هیچ کس بیداد 
 خاصه بر تو که تو فزون ز عددآفرینهای خواجه داری یاد 
 خواجه‌ی سید ستوده هنرخواجه‌ی پاکطبع پاکنژاد 
 عبد رزاق احمد حسن آنکهیچ مادر چو او کریم نژاد 
 آنکه کافیتر و سخیتر ازوبر بساط زمین قدم ننهاد 
 خوی او خوب و روی چون خو خوبدل او راد و دست چون دل راد 
 کافیان جهان همی‌خواننداز دل پاک خواجه را استاد 
 بسته‌هایی گشاده گشت بدوکه ندانست روزگار گشاد 
 از وزیران چو او یکی ننشستبر بساط جم و بساط قباد 
 فیلسوفی به سر نداند بردسخنی را که او نهد بنیاد 
 به سخن گفتن آن ستوده سخننرم گرداند آهن و پولاد 
 راد مردان بدو روند همیکو رسد راد مرد را فریاد 
 زو تواند به پایگاه رسیدهر که از پایگاه خویش افتاد 
 بس کسا کو به فر دولت اوکار ویران خویش کرد آباد 
 خانه‌ی او بهشت شد که دروغمگنان را ز غم کنند آزاد 
 نزد آن خواجه خادمانش راهست پاداش خدمتی هفتاد 
 هیچ شه را چنین وزیر نبودهیچ مادر چنو کریم نزاد 
 جمع شد نزد او هزار هنرکه به شادی هزار سال زیاد 
 پدر و مادر سخاوت و جودهر دو خوانند خواجه را داماد 
 پیش دو دست او سجود کنندچون مغان پیش آذر خرداد 
 هر که او معدن کریمی جستبه در کاخ او فرو استاد 
 آفتاب کرام خواهد کردلقب او خلیفه‌ی بغداد 
 تا به مرداد گرم گردد آبتا به دی ماه سرد گردد باد 
 تا به وقت خزان چو دشت شودباغهای چو بتکده‌ی نوشاد 
 با دل شاد باد چو شیریندشمنش مستمند چون فرهاد 
 روزگارش خجسته باد و بر اومهرگان فرخ و همایون باد