فخرالدین عراقی (غزلیات)/چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداخت

by فخرالدین عراقی

	چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداخت			جهان کلاه ز شادی بر آسمان انداخت
	سپاه عشق تو از گوشه‌ای کمین بگشود			هزار فتنه و آشوب در جهان انداخت
	حدیث حسن تو، هر جا که در میان آمد			ز ذوق، هر که دلی داشت، در میان انداخت
	قبول تو همه کس را بر آشیان جا کرد			مرا ز بهر چه آخر بر آستان انداخت؟
	چو در سماع عراقی حدیث دوست شنید			بجای خرقه به قوال جان توان انداخت