فخرالدین عراقی (غزلیات)/پسرا، ره قلندر سزد ار به من نمایی

by فخرالدین عراقی

	پسرا، ره قلندر سزد ار به من نمایی			که دراز و دور دیدم ره زهد و پارسایی
	پسرا، می مغانه دهی ار حریف مایی			که نماند بیش ما را سر زهد و پارسایی
	قدحی می مغانه به من آر، تا بنوشم			که دگر نماند ما را سر توبه‌ی ریایی
	می صاف اگر نباشد، به من آر درد تیره			که ز درد تیره یابد دل و دیده روشنایی
	کم خانقه گرفتم، سر مصلحی ندارم			قدح شراب پر کن، به من آر، چند پایی؟
	نه ره و نه رسم دارم، نه دل و نه دین، نه دنیی			منم و حریف و کنجی و نوای بی‌نوایی
	نیم اهل زهد و توبه به من آر ساغر می			که به صدق توبه کردم ز عبادت ریایی
	تو مرا شراب در ده، که ز زهد تو به کردم			ز صلاح چون ندیدم جز لاف و خودنمایی
	ز غم زمانه ما را برهان ز می زمانی			که نیافت جز به می کس ز غم زمان رهایی
	چو ز باده مست گشتم، چه کلیسیا، چه کعبه؟			چو به ترک خود بگفتم، چه وصال و چه جدایی؟
	به قمارخانه رفتم همه پاکباز دیدم			چو به صومعه رسیدم همه یافتم دغایی
	چو شکست توبه‌ی من، مشکن تو عهد، باری			به من شکسته دل گو که: چگونه‌ای؟ کجایی؟
	به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند			که برون در چه کردی، که درون خانه آیی؟
	در دیر می‌زدم من، ز درون صدا بر آمد			که: درآی، ای عراقی، که تو خود حریف مایی