فخرالدین عراقی (غزلیات)/بگذر ای غافل ز یاد این و آن
ظاهر
| بگذر ای غافل ز یاد این و آن | یاد حق کن تا بمانی جاودان | |||||
| تا فراموشت نگردد غیر حق | در حقیقت نیستی ذاکر، بدان | |||||
| چون فراموشت شد آنچه دون است | ذاکری، گرچه بجنبانی زبان | |||||
| خود نیابی چاشنی ذکر دوست | تا کنی یاد خود و سود و زیان | |||||
| چون ز خود وز یاد خود فازغ شوی | شاهد مذکور گردی بی گمان | |||||
| بگذری از ذکر اسماء و صفات | چون شود مذکور جانت را عیان | |||||
| ذکر جانت را فراگیرد چنانک | نایدت یاد از دل و جان و روان | |||||
| واله و مدهوش کردی آن نفس | در جمال لایزالی، بینشان | |||||
| هر چه خواهی آن زمان یابی ازو | خود کسی خود را نخواهد آن زمان | |||||
| این چنین دولت نخواهی تو مگر | بر کنی دل را ز یاد این و آن | |||||
| یاد ناید هیچ گونه حق تو را | تا تو یاد آری ز یار و خان ومان | |||||
| ای عراقی، غیر یاد او مکن | تا مگر یاد آیدت با ذاکران | |||||