فخرالدین عراقی (غزلیات)/ای یار، مکن، بر من بی‌یار ببخشای

by فخرالدین عراقی

	ای یار، مکن، بر من بی‌یار ببخشای			جانم به لب آمد ز تو، زنهار ببخشای
	در کار من غمزده ای دوست نظر کن			بر جان من دلشده ای یار، ببخشای
	زان پیش که از حسرت روی تو بمیرم			بس دور بماندم ز تو بیمار، ببخشای
	اینک به امیدی به درت آمده‌ام باز			این بار مکن همچو دگربار، ببخشای
	مرغ دل من بی‌پر و بی‌بال بمانده است			در دام فراق تو نگونسار، ببخشای
	آن رفت که آمد ز من دلشده کاری			اکنون که فرو مانده‌ام از کار، ببخشای
	از کرد عراقی خجل و خوار بماندم			مگذار چنینم خجل و خوار، ببخشای