فخرالدین عراقی (غزلیات)/الا قم، واغتنم یوم التلاقی
ظاهر
| الا قم، واغتنم یوم التلاقی | و در بالکاس وارفق بالرفاقی | |||||
| بده جامی و بشکن توبهی من | خلاصم ده ازین زهد نفاقی | |||||
| مشعشعة اذا اسکرت منها | فلا اضحوا الی یوم التلاقی | |||||
| ازان باده که اول دادی، ای دوست | بده بار دگر، گر هست باقی | |||||
| و ان لم یبق فیالدن الحمیا | تدارک بالرحیق من الحداقی | |||||
| مرا باده مده، بوی خودم ده | که از بوی تو سرمستیم، ساقی | |||||
| اما تسقی کوس الوصل یوما | الی کم کاس هجران تساق | |||||
| به وصلت شاد کن جانم، کزین بیش | ندارد طاقت هجران عراقی | |||||