فخرالدین عراقی (غزلیات)/الا، قد طال عهدی بالوصال
ظاهر
| الا، قد طال عهدی بالوصال | و مالی الصبر عن ذاک الجمال | |||||
| به وصلم دست گیر، ای دوست، آخر | به زیر پای هجرم چند مالی؟ | |||||
| یضیق من الفراق نطاق قلبی | و یشتاق الفاد الی الوصال | |||||
| چه خوش باشد که پیش از مرگ بینم! | نشسته با تو یکدم جای خالی | |||||
| فراقک لا یفارقنی زمانا | فمالی للجهر مولایی و مالی | |||||
| دلا، درمان مجو، با درد خو کن | بجای وصل هجران است، حالی | |||||
| اما ترثی لمکتب حزین | یان من النوی طول اللیالی | |||||
| دلا، امیدوار وصل میباش | ز درد هجر آخر چند نالی؟ | |||||
| زمانا کنت لا ارضی بوصل | فصرت الان ارضی بالخیال | |||||
| به دل نزدیکی، ار چه دوری از چشم | دلم را چون همیشه در خیالی | |||||
| احن الیک و العبرات تجری | کما حق العطاش الی الزلال | |||||
| عراقی، تا به خود میجویی او را | یقین میدان که دربند محالی | |||||