فخرالدین عراقی (آغاز کتاب)/گفت استاد عالم عاقل:

by فخرالدین عراقی

	گفت استاد عالم عاقل:			از دو حال است آدمی کامل
	اولین اکتساب علم خدا			که حیات است نفس ناطقه را
	زنده کردن روان خود به علوم			به زدودن ز روح زنک ظلوم
	از مناهی دین حذر کردن			میوه‌ی شاخ «واتقوا» خوردن
	دوم از ملک ناشدن غافل			هم نشینان صالح و عاقل
	کامران بودن از طریق عدول			لطف و قهری بجای هر معمول
	خاطر اهل دل طلب کردن			دور بودن ز مردم آزردن
	رتبت اهل حق به جان جستن			آشکارا و از نهان جستن
	این صفت‌ها، که سیرت سلف است			صاحبان خلیفه را خلف است
	اندر ایام او به حمدالله			خواجه دارد همه به دولت شاه
	آن مشارالیه اهل هنر			آن سرشته ز نور پا تا سر
	علم علم با نهایت عقل			رایت اوست در ولایت عقل
	علم علم بی‌نهایت ملک			آب و آتش که دیده در یک سلک؟
	چشم بد دور آز آن جمال و کمال			دایمش پایدار باد اقبال