شیخ بهایی (مخمس)/تاکی به تمنای وصال تو یگانه

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
 تا کِی به‌تمنّای وصالِ تو، یگانهاشکم شود از هر مژه، چون سیل، روانه؟ 
 خواهد به‌سر آید شبِ هجران تو یا نه؟!ای تیرِ غمت را دلِ عشّاق نشانه! 
 جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه 
 رفتم به درِ صومعه‌ی عابد و زاهددیدم همه را پیشِ رُخت راکع و ساجد 
 در میکده، رهبان‌ام و در صومعه، عابدگه معتکفِ دیرَم و گه ساکن مسجد 
 یعنی که تو را می‌طلبم خانه‌به‌خانه 
 روزی که برفتند حریفان پیِ هر کارزاهد سوی مسجد شد و من جانبِ خمّار 
 من یار طلب کردم و او جلوه‌گهِ یارحاجی به‌ رهِ کعبه و من طالبِ دیدار 
 او خانه همی جوید و من صاحبِ خانه 
 هر در که زنم، صاحبِ آن خانه تویی؛ توهر جا که روم، پرتوِ کاشانه تویی؛ تو 
 در میکده و دیر که جانانه تویی، تومقصودِ من از کعبه و بت‌خانه تویی، تو 
 مقصود تویی؛ کعبه و بت‌خانه، بهانه 
 بلبل، به‌چمن، زآن گلِ رخسار، نشان دیدپروانه در آتش شد و اسرار، عیان دید 
 عارف صفتِ روی تو در پیر و جوان دیدیعنی همه‌جا عکسِ رُخِ یار توان دید 
 دیوانه من‌ام، من! ــ که روم خانه‌به‌خانه 
 عاقل به‌قوانینِ خرد راهِ تو پویددیوانه برون از همه، آیینِ تو جوید 
 تا غنچه‌ی بشکفته‌ی این باغ، که بوید؟هر کس به‌زبانی صفتِ حمدِ تو گوید 
 بلبل به‌غزل‌خوانی و قمری به‌ترانه 
 بی‌چاره بهایی که دلش زارِ غمِ توستهر چند که عاصی‌ست، ز خیلِ خَدَمِ توست 
 امیدِ وی از عاطفتِ دم‌به‌دمِ توستتقصیرِ خیالی به‌امیدِ کرمِ توست 
 یعنی که گُنَه را بِه از این، نیست بهانه