شیخ بهائی (نان و حلوا)/عارفی از منعمی کرد این سال:

by شیخ بهایی

	عارفی از منعمی کرد این سال:			کای تو را دل در پی مال و منال
	سعی تو، از بهر دنیای دنی			تا چه مقدار است؟ ای مرد غنی!
	گفت: بیرون است از حد شمار			کار من این است در لیل و نهار
	عارفش گفت: این که بهرش در تکی			حاصلت زان چیست؟ گفتا: اندکی
	آنچه مقصود است، ای روشن ضمیر!			برنیاید زان، مگر عشر عشیر
	گفت عارف: آن که هستی روز و شب			از پی تحصیل آن، در تاب و تب
	شغل آن را قبله‌ی خود ساختی			عمر خود را بر سر آن باختی
	آنچه او می‌خواستی، واصل نشد			مدعای تو از آن، حاصل نشد
	دار عقبی، کان ز دنیا برتر است			وز پی آن، سعی خواجه کمتر است
	چون شود حاصل تو را چیزی از آن؟			من نگویم، خود بگو، ای نکته‌دان!