شیخ بهائی (مثنویات پراکنده)/چه خوش بودی ارباده‌ی کهنه سال

by شیخ بهایی

	چه خوش بودی ارباده‌ی کهنه سال			شدی بر من خسته یکدم حلال
	که خالی کنم سینه را یک زمان			ز غمهای پی در پی بی‌کران
	رود محنت دهر از یاد من			شود شاد این جان ناشاد من
	به یادم نیاید، به صد اضطراب			کلام برون از حد و از حساب
	به افسون ز افسانه، دل خوش کنم			مگر ضعف پیری، فرامش کنم
	بمیرم ز حسرت، دگر یک نفس			رها کرده بینم سگی از مرس
	غم و غصه را خاک بر سر کنم			دمی لذت عمر نوبر کنم
	ندانم درین دیر بی‌انتظام			که محنت کدام است و راحت کدام
	بهایی، دل از آرزوها بشو			که من طالعت می‌شناسم، مگو
	اگر باده گردد حلالت دمی			گریزد همان دم، از آن خرمی
	نیابی از آن جز غم و درد و رنج			بجز مار ناید به دستت ز گنج
	فروبند لب را از این قیل و قال			مکن جان من، آرزوی محال