شیخ بهائی (غزلیات)/نگشود مرا ز یاریت کار

by شیخ بهایی

	نگشود مرا ز یاریت کار			دست از دلم ای رفیق! بردار
	گرد رخ من، ز خاک آن کوست			ناشسته مرا به خاک بسپار
	رندیست ره سلامت ای دل!			من کرده‌ام استخاره، صد بار
	سجاده‌ی زهد من، که آمد			خالی از عیب و عاری از عار
	پودش، همگی ز تار چنگ است			تارش، همگی ز پود زنار
	خالی شده کوی دوست از دوست			از بام و درش، چه پرسی اخبار؟
	کز غیر صدا جواب ناید			هرچند کنی سال تکرار
	گر می‌پرسی: کجاست دلدار؟			آید ز صدا: کجاست دلدار؟
	از بهر فریب خلق، دامی است			هان! تا نشوی بدان گرفتار
	افسوس که تقوی بهایی			شد شهره به رندی آخر کار