رباعیات مسعود سعد سلمان

by مسعود سعد سلمان

	اول گردون ز رنج در تابم کرد			در اشک دودیده زیر غرقابم کرد
	پس بخشش نوساخته اسبابم کرد			واندر زندان به ناز در خوابم کرد

***

	هر ابر که بنگرم غباری شده گیر			گرگل گیرم به دست خاری شده گیر
	هر روز مرا خانه حصاری شده گیر			عمری شده دان و روزگاری شده گیر

***

	مسعود که هست سعد سلمان پدرش			جایی است که از چرخ گذشته است سرش
	در حبس بیفزود به دانش خطرش			عودی است که پیدا شد از آتش هنرش

***

	با همت باز باش و با کبر پلنگ			زیبا به گه شکار و پیروز به جنگ
	کم کن بر عندلیب و طاووس درنگ			کانجا همه بانگ آمد و اینجا همه رنگ

***

	من همت باز دارم و کبر پلنگ			زان روی مرا نشست کوه آمد و سنگ
	روزی، روزی گر دهدم چرخ دو رنگ			بر پر تذرو غلطم و سینه‌ی رنگ

***

	هر یک چندی به قلعه‌یی آرندم			اندر سمجی کنند و بسپارندم
	شیرم که به دشت و بیشه نگذارندم			پیلم که به زنجیر گران دارندم

***

	در آرزوی بوی گل نوروزم			در حسرت آن نگار عالم سوزم
	از شمع سه‌گونه کار می‌آموزم:			می‌گریم و می‌گدازم و می‌سوزم

***

	از بلبل نالنده‌تر و زارترم			وز زرد گل ای نگار بیمارترم
	از شاخ شکوفه سرنگونسار ترم			وز نرگس نوشکفته بیدارترم

***

	از هرچه بگفته‌اند پندی دارم			وز هرچه بگفته‌ام گزندی دارم
	گه بر گردن چو سگ کلندی دارم			بر پای گهی چو پیل بندی دارم

***

	من بستر برف و بالش یخ دارم			خاکستر و یخ پیشگه و بخ دارم
	چون زاغ همه نشست بر شخ دارم			در یک دو گز آبریز مطبخ دارم

***

	تا نسبت کرد اخوت شعر به من			می فخر کند ابوت شعر به من
	بفزود چو کوه قوت شعر به من			شد ختم دگر نبوت شعر به من

***

	نی روزم هیزم است و نه شب روغن			زین هر دو بفرسوده مرا دیده و تن
	در حبس شدم به مهر و مه قانع من			کاین روزم گرم دارد آن شب روشن

***

	دیدی که غلام داشتم چندان من			پرورده ز خون دل چو فرزندان من
	در جمله از آن همه هنرمندان من			تنها ماندم چو غول در زندان من

***

	ای بخت مرا سوخته خرمن کردی			بی جرم دو پای من در آهن کردی
	در جمله مرا به کام دشمن کردی			با سگ نکنند آنچه تو با من کردی