رباعیات سیف فرغانی

by سیف فرغانی

	در خانه‌ی دل عشق تو مجمع دارد			و از دادن جان کار تو مقطع دارد
	در شعر تخلص به تو کردم که وجود			نظمی است که از روی تو مطلع دارد

***

	ای من همه بد کرده و دیده ز تو نیک			بد گفته همه عمر و شنیده ز تو نیک
	حد بدی و غایت نیکی این است			کز من به تو بد به من رسیده ز تو نیک

***

	بر کرده‌ی خویشتن چو بگمارم چشم			بر هم زدن از ترس نمی‌یارم چشم
	ای دیده‌ی شوخ، بین که من چندین سال			بد کردم و نیکی از تو می‌دارم چشم!

***

	ای نور تو آمده نقاب رخ تو			خورشید زکاتی ز نصاب رخ تو
	هر دل که هوای تو برو سایه فگند			در ذره ببیند آفتاب رخ تو

***

	ای سوخته شمع مه ز تاب رویت			و ز خط تو افزون شده آب رویت
	این طرفه که دل گرم نشد با تو مرا			جز وقت زوال آفتاب رویت

***

	هر بوسه کز آن تنگ دهان می‌خواهی			عمری است که از معدن جان می‌خواهی
	در ظلمت خط او نگر زیر لبش			از آب حیوة اگر نشان می‌خواهی

***

	خط تو که ننوشت کسی ز آن سان خوش			چون شمع وصال در شب هجران خوش
	آورد به بنده شاهدی خوش گرچه			شاهد که خط آرد نبود چندان خوش

***

	گر ز آن توام هر دو جهانم بستان			با کی نبود، سود و زیانم بستان
	بازآی به پرسش و ببین چشم ترم			لب بر لب خشکم نه و جانم بستان

***

	عشقت که به دل گرفته‌ام چون جانش			در دست و به صبر می‌کنم درمانش
	وز غایت عزت که خیالت دارد			در خانه‌ی چشم کرده‌ام پنهانش

***

	در دیدن این مدینه‌ی زمزم آب			از مکه اگر سعی کنی هست صواب
	زیرا که درو مقام دارد امروز			رکنی که ازو کعبه‌ی دلهاست خراب

***

	دل را چو به عشق تو سپردم چه کنم؟			دل دادم و اندوه تو بردم چه کنم؟
	من زنده به عشق توام ای دوست ولیک			از آرزوی روی تو مردم، چه کنم؟

***

	ای کرده غم عشق تو غمخواری دل			درد تو شده شفای بیماری دل
	رویت که به خواب در ندیده‌ست کسش			دیده نشود مگر به بیداری دل

***

	آنی که منور است آفاق از تو			محروم بماندم من مشتاق از تو
	این محنت نو نگر که در خلوت وصل			تو با دگری جفتی و من طاق از تو

***

	شب نیست که از غمت دلم جوش نکرد			و از بهر تو زهر اندهی نوش نکرد
	ای جان جهان هیچ نیاوردی یاد			آن را که تو را هیچ فراموش نکرد