رباعیات خیام (تصحیح فروغی و غنی)/از رنج کشیدن آدمی حر گردد
۶۱
| از رنج کشیدن آدمی حُرّ گردد | قطره چو کشد حبس صدف دُر گردد | |||||
| گر مال نماند سر بماناد بجای | پیمانه چو شد تُهی دِگر پُر گردد | |||||
رباعی ۶۱– قدما گمان داشتند قطرهٔ باران چون در صدف میافتد مروارید پرورش مییابد.