رباعیات خیام (تصحیح فروغی و غنی)/ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست

by عمر خیام

۸

	ابر آمد و باز بر سَرِ سبزه گریست			بی باده گُلرنگ نمی‌باید زیست
	این سبزه که امروز تماشاگه ماست			تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست

---

رباعی ۸– شیخ سعدی فرماید:

	بسبزه کجا تازه گردد دلم			که سبزه بخواهد دمیم از گِلَم
	تفرّج کنان از هوا و هوس			گذشتیم بر خاک بسیار کس
	کسانیکه از ما بغیب اندرند			بیایند و بر خاک ما بگذرند

و تمام باب نهم بوستان شرح و تفسیر همین معنی است.