دیوان شمس/گیرم که بود میر تو را زر به خروار

by مولوی

	گیرم که بود میر تو را زر به خروار			رخساره چون زر ز کجا یابد زردار
	از دلشده زار چو زاری بشنیدند			از خاک برآمد به تماشا گل و گلزار
	هین جامه بکن زود در این حوض فرورو			تا بازرهی از سر و از غصه دستار
	ما نیز چو تو منکر این غلغله بودیم			گشتیم به یک غمزه چنین سغبه دلدار
	تا کی شکنی عاشق خود را تو ز غیرت			هل تا دو سه ناله بکند این دل بیمار
	نی نی مهلش زانک از آن ناله زارش			نی خلق زمین ماند و نی چرخه دوار
	امروز عجب نیست اگر فاش نگردد			آن عالم مستور به دستوری ستار
	باز این دل دیوانه ز زنجیر برون جست			بدرید گریبان خود از عشق دگربار
	خامش که اشارت ز شه عشق چنین است			کز صبر گلوی دل و جان گیر و بیفشار