دیوان شمس/گر نرگس خون خوارش دربند امانستی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(گر نرگس خون خوارش دربند امانستی)
'


 گر نرگس خون خوارش دربند امانستیهم زهر شکر گشتی هم گرگ شبانستی 
 هم دور قمر یارا چون بنده بدی ما راهم ساغر سلطانی اندر دورانستی 
 هم کوه بدان سختی چون شیره و شیرستیهم بحر بدان تلخی آب حیوانستی 
 از طلعت مستورش بر خلق زدی نورشهم نرگس مخمورش بر ما نگرانستی 
 با هیچ دل مست او تقصیر نکرده‌ست اوپس چیست ز ناشکری تشنیع چنانستی 
 وصلش به میان آید از لطف و کرم لیکنکفو کمر وصلش ای کاش میانستی 
 صورتگر بی‌صورت گر ز آنک عیان بودیدر مردن این صورت کس را چه زیانستی 
 راه نظر ار بودی بی‌رهزن پنهانیبا هر مژه و ابرو کی تیر و کمانستی 
 بربند دهان زیرا دریا خمشی خواهدور نی دهن ماهی پرگفت و زیانستی