دیوان شمس/گر نخسبی ز تواضع شبکی جان چه شود

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(گر نخسبی ز تواضع شبکی جان چه شود)
'


 گر نخسبی ز تواضع شبکی جان چه شودور نکوبی به درشتی در هجران چه شود 
 ور به یاری و کریمی شبکی روز آریاز برای دل پرآتش یاران چه شود 
 ور دو دیده به تماشای تو روشن گرددکوری دیده ناشسته شیطان چه شود 
 ور بگیرد ز بهاران و ز نوروز رختهمه عالم گل و اشکوفه و ریحان چه شود 
 آب حیوان که نهفته‌ست و در آن تاریکیستپر شود شهر و کهستان و بیابان چه شود 
 ور بپوشند و بیابند یکی خلعت نواین غلامان و ضعیفان ز تو سلطان چه شود 
 ور سواره تو برانی سوی میدان آییتا شود گوشه هر سینه چو میدان چه شود 
 دل ما هست پریشان تن تیره شده جمعصاف اگر جمع شود تیره پریشان چه شود 
 به ترازو کم از آنیم که مه با ما نیستبهر ما گر برود ماه به میزان چه شود 
 چون عزیر و خر او را به دمی جان بخشیدگر خر نفس شود لایق جولان چه شود 
 بر سر کوی غمت جان مرا صومعه ایستگر نباشد قدمش بر که لبنان چه شود 
 هین خمش باش و بیندیش از آن جان غیورجمع شو گر نبود حرف پریشان چه شود