دیوان شمس/گر مرا خار زند آن گل خندان بکشم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(گر مرا خار زند آن گل خندان بکشم)
'


 گر مرا خار زند آن گل خندان بکشمور لبش جور کند از بن دندان بکشم 
 ور بسوزد دل مسکین مرا همچو سپندپای کوبان شوم و سوز سپندان بکشم 
 گر سر زلف چو چوگانش مرا دور کندهمچنین سجده کنان تا بن میدان بکشم 
 لعل در کوه بود گوهر در قلزم تلخاز پی لعل و گهر این بخورم آن بکشم 
 این نبوده‌ست و نباشد که من از طنز و گزافگهر از ره ببرم لعل بدخشان بکشم 
 رخم از خون جگر صدره اطلس پوشیدچه شود گر ز خطا خلعت سلطان بکشم 
 من چو در سایه آن زلف پریشان جمعملازمم نیست که من راه پریشان بکشم 
 همرهانم همه رفتند سوی رهزن دلبگشایید رهم تا سوی ایشان بکشم 
 گر کسی قصه کند بارکشی مجنونیاز درون نعره زند دل که دو چندان بکشم 
 ور به زندان بردم یوسف من بی‌گنهیهمچو یوسف بروم وحشت زندان بکشم 
 گر دلم سر کشد از درد تو جان سیر شودجان و دل تا برود بی‌دل و بی‌جان بکشم 
 شور و شر در دو جهان افتد از عنبر و مشکچونک من دامن مشکین تو پنهان بکشم