دیوان شمس/گر تو ما را به جفای صنمان ترسانی

by مولوی

	گر تو ما را به جفای صنمان ترسانی			شکم گرسنگان را تو به نان ترسانی
	و به دشنام بتم آیی و تهدید دهی			مردگان را بنشانی و به جان ترسانی
	ور به مجنون سقطی از لب لیلی آری			همچو مخمورکش از رطل گران ترسانی
	من که چون دیگ بر آتش ز تبش خشک لبم			گوش آنم کم از آن چرب زبان ترسانی
	گرگ هجران پی من کرد و مرا ننگ آورد			گرگ ترسد نه من ار تو به شبان ترسانی
	باده‌ای گر تو ز تلخی ویم بیم دهی			ساده‌ای گر مگسان را تو بخوان ترسانی
	پاکبازند و مقامر که در این جا جمعند			نیست تاجر که تو او را به زیان ترسانی
	چون خیالات لطیفند نه خونند و نه گوشت			که تو تیری بزنی یا به کمان ترسانی