دیوان شمس/کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را

by مولوی

	کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را			ای مسیح از پی پرسیدن رنجور بیا
	دست خود بر سر رنجور بنه که چونی			از گناهش بمیندیش و به کین دست مخا
	آنک خورشید بلا بر سر او تیغ زدست			گستران بر سر او سایه احسان و رضا
	این مقصر به دو صد رنج سزاوار شدست			لیک زان لطف بجز عفو و کرم نیست سزا
	آن دلی را که به صد شیر و شکر پروردی			مچشانش پس از آن هر نفسی زهر جفا
	تا تو برداشته‌ای دل ز من و مسکن من			بند بشکست و درآمد سوی من سیل بلا
	تو شفایی چو بیایی خوش و رو بنمایی			سپه رنج گریزند و نمایند قفا
	به طبیبش چه حواله کنی ای آب حیات			از همان جا که رسد درد همان جاست دوا
	همه عالم چو تنند و تو سر و جان همه			کی شود زنده تنی که سر او گشت جدا
	ای تو سرچشمه حیوان و حیات همگان			جوی ما خشک شده‌ست آب از این سو بگشا
	جز از این چند سخن در دل رنجور بماند			تا نبیند رخ خوب تو نگوید به خدا