دیوان شمس/چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم)
'


 چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرمدو جهان را و نهان را همه از کار برآرم 
 ز پس کوه برآیم علم عشق نمایمز دل خاره و مرمر دم اقرار برآرم 
 ز تک چاه کسی را تو به صد سال برآریمن دیوانه بی‌دل به یکی بار برآرم 
 چو از آن کوه بلندم کمر عشق ببندمز کمرگاه منافق سر زنار برآرم 
 بر من نیست من و ما عدمم بی‌سر و بی‌پاسر و دل زان بنهادم که سر از یار برآرم 
 به تو دیوار نمایم سوی خود در بگشایمبه میان دست نباشد در و دیوار برآرم 
 تا چه از کار فزایی سر و دستار نماییکه من از هر سر مویی سر و دستار برآرم 
 تو ز بی‌گاه چه لنگی ز شب تیره چه ترسیکه من از جانب مغرب مه انوار برآرم 
 تو ز تاتار هراسی که خدا را نشناسیکه دو صد رایت ایمان سوی تاتار برآرم 
 هله این لحظه خموشم چو می عشق بنوشمزره جنگ بپوشم صف پیکار برآرم 
 هله شمس الحق تبریز ز فراق تو چنانمکه هیاهوی و فغان از سر بازار برآرم