دیوان شمس/چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم)
'


 چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویمنه شبم نه شب‌پرستم که حدیث خواب گویم 
 چو رسول آفتابم به طریق ترجمانیپنهان از او بپرسم به شما جواب گویم 
 به قدم چو آفتابم به خرابه‌ها بتابمبگریزم از عمارت سخن خراب گویم 
 به سر درخت مانم که ز اصل دور گشتمبه میانه قشورم همه از لباب گویم 
 من اگر چه سیب شیبم ز درخت بس بلندممن اگر خراب و مستم سخن صواب گویم 
 چو دلم ز خاک کویش بکشیده است بویشخجلم ز خاک کویش که حدیث آب گویم 
 بگشا نقاب از رخ که رخ تو است فرختو روا مبین که با تو ز پس نقاب گویم 
 چو دلت چو سنگ باشد پر از آتشم چو آهنتو چو لطف شیشه گیری قدح و شراب گویم 
 ز جبین زعفرانی کر و فر لاله گویمبه دو چشم ناودانی صفت سحاب گویم 
 چو ز آفتاب زادم به خدا که کیقبادمنه به شب طلوع سازم نه ز ماهتاب گویم 
 اگرم حسود پرسد دل من ز شکر ترسدبه شکایت اندرآیم غم اضطراب گویم 
 بر رافضی چگونه ز بنی‌ قحافه لافمبر خارجی چگونه غم بوتراب گویم 
 چو رباب از او بنالد چو کمانچه رو درافتمچو خطیب خطبه خواند من از آن خطاب گویم 
 به زبان خموش کردم که دل کباب دارمدل تو بسوزد ار من ز دل کباب گویم