دیوان شمس/چو سرمست منی ای جان ز درد سر چه غم داری

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(چو سرمست منی ای جان ز درد سر چه غم داری)
'


 چو سرمست منی ای جان ز درد سر چه غم داریچو آهوی منی ای جان ز شیر نر چه غم داری 
 چو مه روی تو من باشم ز سال و مه چه اندیشیچو شور و شوق من هستت ز شور و شر چه غم داری 
 چو کان نیشکر گشتی ترش رو از چه می‌باشیبراق عشق رامت شد ز مرگ خر چه غم داری 
 چو من با تو چنین گرمم چه آه سرد می‌آریچو بر بام فلک رفتی ز خشک و تر چه غم داری 
 خوش آوازی من دیدی دواسازی من دیدیرسن بازی من دیدی از این چنبر چه غم داری 
 بر این صورت چه می‌چفسی ز بی‌معنی چه می‌ترسیچو گوهر در بغل داری ز بی‌گوهر چه غم داری 
 ایا یوسف ز دست تو کی بگریزد ز شست توهمه مصرند مست تو ز کور و کر چه غم داری 
 چو با دل یار غاری تو چراغ چار یاری توفقیر ذوالفقاری تو از آن خنجر چه غم داری 
 گرفتی باغ و برها را همی‌خور آن شکرها رااگر بستند درها را ز بند در چه غم داری 
 چو مد و جر خود دیدی چو بال و پر خود دیدیچو کر و فر خود دیدی ز هر بی‌فر چه غم داری 
 ایا ای جان جان جان پناه جان مهمانانایا سلطان سلطانان تو از سنجر چه غم داری 
 خمش کن همچو ماهی تو در آن دریای خوش درروچو اندر قعر دریایی تو از آذر چه غم داری