دیوان شمس/چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
دیوان شمس (غزلیات) توسط مولوی
(چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد)

 چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمدچه بسی نعره مستان که ز گلزار برآمد   ز رخ ماه خصالش ز لطیفی وصالشهمه را بخت فزون شد همه را کار برآمد   ز دو صد روضه رضوان ز دو صد چشمه حیواندو هزاران گل خندان ز دل خار برآمد   غم چون دزد که در دل همه شب دارد منزلبه کف شحنه وصلش به سر دار برآمد   ز پس ظلم رسیده همه امید بریدهمثل دولت تابان دل بیدار برآمد   تن و جان از پس پیری ز وصالش چه جوان شدهمه را بعد کسادی چه خریدار برآمد   چو صلاح دل و دین را همه دیدیت بگوییدکه چه خورشید عجایب که ز اسرار برآمد