دیوان شمس/چه کسم من چه کسم من که بسی وسوسه مندم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(چه کسم من چه کسم من که بسی وسوسه مندم)
'


 چه کسم من چه کسم من که بسی وسوسه مندمگه از آن سوی کشندم گه از این سوی کشندم 
 ز کشاکش چو کمانم به کف گوش کشانمقدر از بام درافتد چو در خانه ببندم 
 مگر استاره چرخم که ز برجی سوی برجیبه نحوسیش بگریم به سعودیش بخندم 
 به سما و به بروجش به هبوط و به عروجشنفسی همتک بادم نفسی من هلپندم 
 نفسی آتش سوزان نفسی سیل گریزانز چه اصلم ز چه فصلم به چه بازار خرندم 
 نفسی فوق طباقم نفسی شام و عراقمنفسی غرق فراقم نفسی راز تو رندم 
 نفسی همره ماهم نفسی مست الهمنفسی یوسف چاهم نفسی جمله گزندم 
 نفسی رهزن و غولم نفسی تند و ملولمنفسی زین دو برونم که بر آن بام بلندم 
 بزن ای مطرب قانون هوس لیلی و مجنونکه من از سلسله جستم وتد هوش بکندم 
 به خدا که نگریزی قدح مهر نریزیچه شود ای شه خوبان که کنی گوش به پندم 
 هله ای اول و آخر بده آن باده فاخرکه شد این بزم منور به تو ای عشق پسندم 
 بده آن باده جانی ز خرابات معانیکه بدان ارزد چاکر که از آن باده دهندم 
 بپران ناطق جان را تو از این منطق رسمیکه نمی‌یابد میدان بگو حرف سمندم