دیوان شمس/چهل و یکم

by مولوی

	تو برو، که من ازینجا بنمی‌روم به جایی			کی رود ز پیش یاری، قمری، قمر لقایی؟!
	تو برو، که دست و پایی بزنی به جهد و کسبی			که مرا ز دست عشقش بنماند دست و پایی
	که به عقل خودشناسی، تو بهای هر متاعی			که مرا نماند عقلی ز مهی، گران‌بهایی
	بر خلق عشق و سودا گنهی کبیره آمد			که برو ملامت آمد ز خلایق و جفایی
	ز برای چون تو ماهی، سزد اینچنین گناهی			که صوابکار باشد خرد از چنین خطایی
	نه به اختیار باشد غم عشق خوب‌رویان			کی رود به اختیاری سوی درد بی‌دوایی؟!
	چو بدید چشم عالم، فر و نور صورت تو			گرود که هست حق را جز ازین سرا سرایی
	هله بگذر ای برادر، ز حجاب چرخ اخضر			چو تو فارغی ز گندم، چه کنی در آسیابی؟!
	ز بلای گندم آمد پدر بزرگت اینجا			به هوای نفس افتد دل و عقل را جلایی
	که همیشه درد باشد بنشسته در بن خم			به سر خم آید آنگه که بیابد او صفایی
	به جناب بحر صافی، برویم همچو سیلی			که خوش است بحر او را که بداند آشنایی
	تو که جنس ماهیان، سوی بحر ازان روانی			که به حوض و جو نیابی تو فراخی و فضایی
	نم و آب حوض و جیحون همه عاریه‌ست و عارض			تو مدار از عوارض خردا طمع وفایی
	نشد این سخن مشرح ، ترجیع را بیان کن			ثمرات عشق برگو، عقبات را نشان کن
	هله ای فلک، به ظاهر اگرت دو گوش بودی			ز فغان عشق، جانت چه خروشها نمودی!
	غلطم، ترا اگر خود نبدی وصال و فرقت			تن تو چو اهل ماتم، بنپوشدی کبودی
	وگر از پیام دلبر به تو صیقلی رسیدی			همه زنگ سینه‌ات را به یکی نفس زدودی
	هله ای مه، ار دل تو سر و سرکشی نکردی			کله جلالتت را به خسوف کی ربودی؟!
	و اگر نه لطف سابق ره مغفرت سپردی			گره خسوفها را ز دلت کجا گشودی؟!
	و اگر نه قبض و بسطی عقبات این رهستی			ز چه کاهدی تن تو ز محاق و کی فزودی؟!
	و اگر نه مهر کردی دل و چشم را قضاها			ز تو دام کی نهفتی؟! به تو دانه کی نمودی؟!
	و اگر نه بند و دامی سوی هر رهی نهادی			به حفاظ و صبر کس را گه عرض کی ستودی؟!
	و اگر نه هر غمی را دهدی مفرح آن شه			همه تیغ و تیر بودی، نه سپر بدی، نه خودی
	و اگر نه جان روشن ز خدا صفت گرفتی			نه فن و صفاش بودی، نه کرم بدی نه جودی
	شده است آن جمالش ز دو چشم بد منزه			که بلندتر ازان شد که بدو رسد حسودی
	چه غمست قرص مه را تو بگو ز زخم تیری؟!			چه برد ز سر احمد دل تیره‌ی جهودی؟!
	ز جمال فرخش گو، ترجیع گو و خوش‌گو			که مباد ز آب خالی شب و روز، اینچنین جو
	چمن و بهار خرم، طرب و نشاط و مستی			صنم و جمال خوبش، قدح و درازدستی
	از من گلست و لاله، که چمن نمود کاله			هله سوی بزم گل شو که تو نیز می‌پرستی
	پی‌شکر سرو و سوسن به شکوفه صد زبان شد			سمن از عدم روان شد، تو چرا فرو نشستی؟!
	پی ناز گفت گلبن، به عتاب و فن به بلبل			که: « خمش، برو ازینجا، که درخت را شکستی »
	به جواب گفت « این خو که تو داری ای جفاگر			نه سقیم ماند اینجا، نه طبیب و نه مجستی»
	گل سوری از عیادت پرسید زعفران را			که رخ از چه زرد کردی ز خمار سر چه بستی؟
	به جواب گفت او را که: « ز داغ عشق زردم			تو نیازموده‌ی غم، ز کسی شنیده استی »
	به چنار گفت سبزه: « بچه فن بلند گشتی »			زویش جواب آمد که ز خاکی و ز پستی
	به شکوفه گفت غنچه: « ز چه روی بسته چشمم »			به جواب گفت خندان: « بنه آن کله و رستی »
	هله ای بتان گلشن، به کجا بدیت شش مه؟			بعدم، بدیم، ناگه ز خدا رسید هستی
	تو هم از عدم روان شو، به بهار آن جهان شو			ز ملوک و خسروان شو، که مشرف الستی
	ز بنفشه ارغوان هم خبری بجست آن دم			بگزید لب که مستم به سر تو، ای مهستی
	چو بدید مستی او، حرکات و چستی او			به کنار درکشیدش، که ازین میان تو جستی
	بنگر سخای دریا، و خموش کن چو ماهی			برهان شکار دل را، که تو از برون شستی
	بگذشت شب، سحر شد، تو نخفتی و نخوردی			نفسی برو بیاسا، تو از آن خویش کردی