| چراغ عالم افروزم نمی‌تابد چنین روشن | | عجب این عیب از چشم است یا از نو یا روزن | |
| مگر گم شد سر رشته چه شد آن حال بگذشته | | که پوشیده نمی‌ماند در آن حالت سر سوزن | |
| خنک آن دم که فراش فرشنا اندر این مسجد | | در این قندیل دل ریزد ز زیتون خدا روغن | |
| دلا در بوته آتش درآ مردانه بنشین خوش | | که از تأثیر این آتش چنان آیینه شد آهن | |
| چو ابراهیم در آذر درآمد همچو نقد زر | | برویید از رخ آتش سمن زار و گل و سوسن | |
| اگر دل را از این غوغا نیاری اندر این سودا | | چه خواهی کرد این دل را بیا بنشین بگو با من | |
| اگر در حلقه مردان نمی‌آیی ز نامردی | | چو حلقه بر در مردان برون می باش و در می زن | |
| چو پیغامبر بگفت الصوم جنه پس بگیر آن را | | به پیش نفس تیرانداز زنهار این سپر مفکن | |
| سپر باید در این خشکی چو در دریا رسی آنگه | | چو ماهی بر تنت روید به دفع تیر او جوشن | |
