دیوان شمس/پروانه شد در آتش گفتا که همچنین کن

by مولوی

	پروانه شد در آتش گفتا که همچنین کن			می‌سوخت و پر همی‌زد بر جا که همچنین کن
	شمع و فتیله بسته با گردن شکسته			می‌گفت نرم نرمک با ما که همچنین کن
	مومی که می‌گدازد با سوز می بسازد			در تف و تاب داده خود را که همچنین کن
	گر سیم و زر فشانی در سود این جهانی			سودت ندارد آن‌ها الا که همچنین کن
	دامان پر ز گوهر کرد و نشست بر سر			وز رشک تلخ گشته دریا که همچنین کن
	از نیک و بد بریده وز دام‌ها پریده			بر کوه قاف رفته عنقا که همچنین کن
	رخساره پاک کرده دراعه چاک کرده			با خار صبر کرده گل‌ها که همچنین کن
	صد ننگ و نام هشته با عقل خصم گشته			بر مغزها دویده صهبا که همچنین کن
	خالی شده‌ست و ساده نه چشم برگشاده			لب بر لبش نهاده سرنا که همچنین کن
	چل سال چشم آدم در عذر داشت ماتم			گفته به کودکانش بابا که همچنین کن
	خاموش باش و صابر عبرت بگیر آخر			خامش شده‌ست و گریان خارا که همچنین کن
	تبریز شمس دین را بین کز ضیای جانی			پر کرده از جلالت صحرا که همچنین کن