دیوان شمس/هله دوشت یله کردم شب دوشت یله کردم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(هله دوشت یله کردم شب دوشت یله کردم)
'


 هله دوشت یله کردم شب دوشت یله کردمدغل و عشوه که دادی به دل پاک بخوردم 
 بده امشب هم از آنم نخورم عشوه من امشبتو گر از عهد بگردی من از آن عهد نگردم 
 چو همه نور و ضیایی به دل و دیده درآییبه دم گرم بپرسی چو شنیدی دم سردم 
 نفسی شاخ نباتم نفسی پیش تو ماتمچه کنم چاره چه دارم به کفت مهره نردم 
 چو روی مست و پیاده قدمت را همه فرشمچو روی راه سواره ز پی اسب تو گردم 
 مکن ای جان همه ساله تو به فردام حوالهتو مرا گول گرفتی که سلیمم سره مردم 
 خود اگر گول و سلیمم تو روا داری و شایدکه دل سنگ بسوزد چو شود واقف دردم 
 به خدا کت نگذارم کم از این نیز نباشدکه نهی چهره سرخت نفسی بر رخ زردم 
 وگر از لطف درآیی که بر این هم بفزاییبه یکی بوسه ز شادی دو جهان را بنوردم 
 فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتنتو گمان داشتی ای جان که مگر رفتم و مردم